Brak wpisów w tej kategorii.

Tag: guru

  • Timocratic Community

    Timocratic Community

    by Ryszard Matuszewski (Swami Bāba Lalit’ Mohan G.K.)
    September 21-22, 2002

    Our Brotherly spiritual teaching flows from the Divine Worlds, from the higher planets, which are directed and organized in a timocratic manner beloved by God. When human individuals develop spiritually and truly connect with the Spirit of God, then their individualities connect with each other and merge, and the fusion of connected minds and hearts allows them to be guided by the Good of the Whole. Ŗshi, the sages of the Eastern spiritual civilization, have always made arrangements and made decisions on the basis of consensus of will, and not on the basis of proportionality, because in such a case the majority puts pressure on various minorities, and the point is to be guided by the Good of all and everyone in the community. The community must, of course, be spiritualized and its individuals cleansed of demonic contamination. People of the modern world must learn timocratic principles, starting from harmonizing their will with the Will of the Guru, which is nothing other than the Will of God. Receive what impulse of the Spiritual Advice flows from the Guru’s Divine Mind and check whether our reception is true, of course check verbally, ask the Living Guru whether the reception, awareness is actually consistent with the Will of Heaven. Not many people on this demonic planet follow the Divine Guru in their lives, but the few Communities of People of the Spirit are guided by timocratic principles, directly making decisions through common compliance and unity, consensus.

    Be One with me, as I Am One with the Spiritual Hierarchy – this is the teaching of every Guru. Our practices of uniting Heart and Mind serve precisely to achieve the ability to Concordance and Unity, and if someone has not achieved the Plan of Reconciliation, he has truly achieved nothing, because Sangha is a Community in Guru, Dharma and Brahman. We unite and agree with God, Brahman, we unite with Dharma – Divine Destiny, and above all, we strongly unite with the Guru, because there is an Oasis of Light and Eternal Life on Earth. As Christ taught, the Guru is the Gate of Heaven, the Gate to the Kingdom of God in which Timocracy is embodied in its fullness. When choosing our Leaders, we always use the procedures of timocratic consensus, which is well known to all Aćaryas of Himavant. The Old Gods, or rather Angels from Olympus, tried to sow in Greece a substitute for timocracy called democracy, which means popular power, the power of all people who lived in harmony with the Deities. Today, although we are at the beginning of the 21st century, there is not even a trace of democracy or timocracy on Earth, although the words democracy and people’s rule are often and falsely used. However, people nowhere have any influence on the decisions and actions of their pseudo–representatives, so they have no real influence on the decisions of the authorities. Greek democracy made decisions using the proportional method, the will of the majority of the people became the binding law, and in the Spiritual State negotiations continue until consensus is achieved by the entire community becoming aware of the Will of Heaven and the Universal Good.

    Therefore, as spiritual people, we must learn and understand the Will of Heaven and the Common Good of the entire spiritual Community. Lord Morya calls his spiritual Temple, state and community Paksala, and Guru Bhaishajya calls his heavenly paradise Vaidurya. All spiritual, paradise temples are divine, timocratic Lokas – Abodes of spiritual people, free from egoistic features and conditions. We must, like the inhabitants of Paksala or Vaidurya, learn harmony and unity and contemplate the Good serving the entire Community, all the inhabitants of such a Heavenly Temple. Earthly parliamentarism, also called partocracy, emerged from feudal monarchies imposed on us by medieval dark and despotic demons, and when it developed at the end of the 19th and the beginning of the 20th century, it deprived people of all opportunities to decide about themselves. Parties of business and military interests actually took power, deceiving people with empty promises, and in fact, by doing whatever they wanted, they only increased oppression and exploitation. People of the Spirit, like Vivekananda Guru, already in the 19th century exposed the actual mechanisms of oppression that guided the mechanisms of the system called parliamentarism, i.e. the partocracy to which Poland had regressed since 1989. This system leads society to bankruptcy, that is, to poverty and misery, to crime and exploitation, because in fact it is demonic lawlessness. Unemployment, homelessness, large areas of poverty, i.e. economic apartheid, are obvious features of partocracy.

    We, as people of the spirit, must strive for such a transformation of social consciousness that this demonic system will disappear from the face of the Earth in the near future, and a more divine world order will prevail. When talking about the political system and its sources of inspiration, Christ called the ruling system a satanic system of management, so it is strange that seemingly good people are so deceived that they can even complete management studies in this completely anti–democratic system of power that prevails. God established such a Law that the tax imposed on a resident of the country cannot be greater than the Tithe, and anything more than that is the thieving exploitation of the demons of lawlessness, the Spirit of Evil. Let’s be clear that a tax greater than 10% is theft of the diabolical system of power from Hell. A person must manage his or her own income and we cannot impose on him what he should spend the funds from his own work on. The ancient Kings – Sages collected taxes from 2 to 8%, and tithes, or a little more: 12 – 16% interest only in the event of a defensive war. Certainly no more is needed for the needs of the democratic government, whose favourite rate in Greece was 7% for rich people. Fiscal robbery introduces us to thieving parliamentarism, and intelligent people have already written thousands of books about its rule, because fascism is only a more malicious and hellish form of Euro–American partocracy, also called white–glove fascism. Honour, Honesty and Integrity must be the basis for shaping an individual in society, and not the robbery pursuit of enrichment at someone else’s expense, as is the case in the West.

    Let no one even think that the Guru makes his decisions independently, in isolation from the Community. Each direction of our actions is approved or indicated by the Great Council of the Spiritual Hierarchy, and this means that we make our decisions in the spirit of one thought, unanimity with Masters of Paksala or Śigatse, and no other way. Mohan is not alone, and the directions he points are those of the Great and Light Spirits called Masters of Wisdom. This is well seen by the adepts of the Mystical Circle of the Brotherhood, who were able to see these things with their own eyes while traveling on the inner planes. Moreover, we still invite you to our College of Wisdom, to our School of the Spirit, every day from 10 p.m. to 6 a.m. in our many classrooms and temples. Guru is the greatest holiness that God sends to Earth to save human souls from destruction in Avići, in Nothingness. As Master Yogananda said, whoever abandoned the Guru cut himself off from God and went into darkness. Whoever does not have a Guru to follow has nothing to do with God. Only spiritual people and very advanced in spiritual development understand the need to be with the Guru, and most people prefer their demonic authorities leading to the Darkness, and treat the Gurus living on Earth with reluctance and hatred. As the Code of Manu says, the most serious crimes include abandoning, insulting or killing the Guru given to people by God so that they would follow his advice towards Heaven. The function of the Guru is very important for establishing and building a timocracy, and the Greek oracles and priesthood even greatly favoured this.

    We can focus our minds in such a way as to try to understand what the essence of democracy is in its true sense, and of course nowhere in Europe or America is there even a substitute for a democratic state where the principle of people’s rule would be fulfilled. The basis of democracy is the election of delegates, community representatives, in an open manner and with full control over the actions of such a local representative. This means that if a representative of local communities does not do what the voters have obliged him to do, he can be dismissed by them at any time. The delegate of a village, district or city must carry out the will of the people who control his actions, which prevents the election of various fraudsters who, after being elected as MPs, councilors or mayors, do something completely different from what they promised to the people they consciously deceived in  order to take over power and benefit from profits from it. The word Commune means Community of People, the local community and delegates must form a Community Council, which we can also understand as Sangha and Sangha Council if the community is generally a group of people on a spiritual Path. No one who does not have positively verified experience can enter a higher level of power, only people who have proven themselves as representatives of a lower level!

    Municipal democracy, i.e. the elected council sends its delegates to a higher unit such as a local association of municipalities – a district or a voivodeship. Good Councils of Delegates, as we call them in Poland – the Provincial Assembly – elects its best delegates as deputies to exercise power throughout the country. This prevents the appearance of incompetent individuals from nowhere who deceive the people with promises and are interested in profit and exploitation, not the Good of Society. A candidate for governing a state in a democratic country must prove himself positively first at the lowest and then at intermediate levels of local government. Village and city councils, communes, counties and voivodeships, all the country’s authorities are elected democratically, i.e. openly and with full control, i.e. with the possibility of their dismissal by the local assembly of voters. Before the times of Christian barbarism came, Slavic communities in Poland elected their authorities at RALLIES, and anyone could become a candidate in front of the community. In our circles of branch activity in the spiritual community, we also elect various Councils or, if there are smaller ones, we elect Leaders. The Council also elects its Leader, whom we call PATI. And we bless the work of the Patis elected and approved by consensus, although in a democracy a significant will of the majority is essential.

    If only today’s parliamentarians could be dismissed by voters whenever they act against the will of those who voted for them, how beautifully we would come closer to democracy. What great progress would be if, at least on important issues, society expressed its opinion in a referendum, as is still the case in Switzerland, where there are still some traces of the old Greek democracy. Neither in a democratic nor in a timocratic state can there be a rigid age limit for having passive or active voting rights, but in spiritual communities there is such a thing as initiation into adulthood and independence, passing which is a civic exam of self–determination. A student incapable of living independently will not be able to lead society, he still needs to learn. The age of majority cannot be set by any rigid age limit, but rather it must be considered and assigned individually, because sometimes a person aged 16 is quite enlightened and mature, while a person aged 24 is an infantile child who requires education and upbringing. The total would probably fit around a dragon cycle in terms of the ability to make mature and responsible decisions. However, the ancients very rarely allowed people to be elected to the Council of Elders or Judges who had not completed the Saturn cycle (30 years of age) as they were too inexperienced in life, and yet in this spirit the Polish Nation also accepted the age limit of 35 years as still being considered youth. The year 36 is the completion of the solar cycle to be able to provide advice and judgment in the community.

    There are many ancient laws and principles, laws of nature, which for the Good of the Community should be generally respected and observed, which, of course, is difficult due to the general spiritual and cultural underdevelopment of the white Euro–American civilization. Mahatma Gandhi placed great emphasis on the principle of Satyagraha, which means Rule of Law based on Truth, Righteousness and Justice. Of course, the basis of the Rule of Law, Satyagraha, is Satya itself, and this means Truth, Honesty, on which people’s delegates to various levels of power must be based. Unfortunately, lying to society by partocratic fraudsters pursuing their shady interests and thieving scandals is an ailment of uncontrolled and therefore unpredictable parliamentarism, which the supporters of this satanic system are trying to impose under duress on the whole world. If we, as nations of the planet, have not matured towards Divine Management, i.e. timocracy, we can at least fight for the greatest possible democratization of the country in which we live. The people’s rally in a democratic state is the power, and in the current criminal partocracy, when a rally, i.e. a demonstration, gathers, the police attack the sovereign assembly of the people and disperse it, and keep the leaders in prisons or arrests, which, according to God’s Laws, is a very serious crime of this a satanic system of power base u New Age movement, the New Age Movement. A spiritual cult that accepts every religious path to the Light is the culture of democratic and timocratic societies in their proper sense. As a representative and messenger of the Land of Light, I can only mention that what is most beautiful, mystical and spiritual in every religion on Earth is only kindergarten alphabet in the Heavenly Lands on higher spiritual planets, and yet we have in this earthly scheme the entire higher chain of existence that is the longing of idealists. Today, unfortunately, the media and schools do not show any positive Heroes, they do not teach any Honour or Truth. The daily news is about crime, rape and theft, as if nothing else existed in the Western world. Good News and Heroes of Good are what improve the quality of consciousness of ordinary people. As Lord Morya taught, the basis for the development of humanity is Culture, the worship of light and the cult of enlightenment, and this requires truthfulness and transparency, especially in the field of governance.

    If all People’s Councils, including those such as the Sejm (Congress), learn to negotiate, develop and adopt all solutions and decisions by consensus, democracy will come closer to timocracy. The second condition is to be guided by the advice of the Gurus, which can be called in other words as guided by the advice of Experts who are aware of the Purpose of the existence of humanity and aware of the karma of the planet, race or nation enough to be able to indicate the best development opportunities to choose from, and what is best for Goods of Society. From the very beginning of their existence, Muslim communities choose their clergy from among all the faithful in the Community, and such an Imam, by choice, then studies at a religious school for 3 years in order to be able to become a priest. People are, of course, intelligent enough to choose from among themselves a person with spiritual inclinations who will be suitable for the role of a priest, so they have even more intelligence to choose authority and to obey this authority, but also to control it and supervise its actions. As wise men and philosophers used to say, power over which we have no control or influence is not popular, democratic power. Uncontrollable power, which society has no influence on, is autocratic power, i.e. a regime, fascism. Already in the times of the Moryaguptas in ancient India, almost 3.5 thousand years ago, in every decent village a 5–person, social Village Council was elected, which exercised power, guarded the law and executed courts. The elected people had to have knowledge, experience and qualifications recognized by the community, and if necessary, the newly elected person had to be educated, and if he did not manage properly, the meeting of residents would remove the councillor almost immediately, because both democratic and timocratic terms of office last until further notice. In India, hundreds of roads and bridges built during the Moryagupta dynasty are still usable because what is done well lasts forever, even for millennia.

    The voice of the people is the voice of God, as the ancient wise men say, and yet it is the people who express their most urgent needs through their voice. Good government must, in the name of God, take care of the entire society, the nation, so we will know good government, at least democratic, after self–governance, thanks to which you will not find a homeless person in the country or a hungry person due to lack of work and means of living. In the era of robots, the length of the working day may be significantly shortened, and there will still be work for everyone and average prosperity. If there are people who have no job and large investments are needed, such as road construction, the problem of unemployment immediately ceases to exist. Every person must have at least the most modest, tiny room to have shelter and a roof over their heads, and building such “dormitories” with single rooms is no expense for the state authorities, unless it is a black, satanic power, and then it prefers to steal even a few pennies that it could donate to the poor. Man must develop, enrich and ennoble himself to be able to travel to higher worlds and become an inhabitant of the Garden of Eden, and yet many of you, people, have already lived there. Some of my Disciples will undoubtedly see Paradise in this lifetime and even live in it, although we usually have a habit of being reborn normally like everyone else.

    Bourgeois–military circles have always led their nations to poverty through exploitation and economic crisis, social catastrophe. In a partocratic system, we live from crisis to crisis and balance on the brink of collapse and collapse of the state’s economy. The worst and most disastrous was the Euro–American model of the 1930s, and it saved itself only by starting new wars and increasing armament. Those who call for war, minor or major, and conduct aggression against other countries are the largest and most criminal Satanic, fascist regimes. Neutrality, reduction of the army, refusal to participate in aggressive wars are features indicating peaceful states with more humane governments, because evil forces are behind armament or war, and the principle of humanity only allows for defensive actions in the event of an invasion of one’s own territory. So we can ask, for example, if Afghanistan attacked Poland, that the country’s army is going to attack Afghanistan? Well, the government participating in a criminal war of aggression against another sovereign country brings God’s vengeance on its own nation, and God’s vengeance in part also means natural disasters such as droughts, floods and fires, which will severely harass Poland as an aggressive country.

    A fascist state is one in which militarists (policemen and soldiers) earn more than Teachers – this is what great philosophers said. Fascism is a police state, a power that attacks people’s assemblies with batons and police bullets. In a democracy, every assembly, rally, strike or demonstration is always legal, and in fascist countries police forces will constantly harass people’s gatherings, because the power of fascists, although gained in fraudulent so–called elections, or rather in an electoral farce, does not want to hear the Voice of the People. Criminal regimes have always harassed their citizens, depriving them of freedom and the right to self–determination. The Great Revolutions have many times abolished the regimes of bourgeois–military oppressors and impostors, whether monarchist or parliamentary. But there have also been times in history that oppressors incited the people by seducing them with promises in order to seize power. The Solidarity chaos of the early 1980s completely ruined the Polish economy and led to famine, and ultimately to the introduction of a parliamentary system modelled on the national–socialist rule of Piłsudski, and as we know, this was a period of great misfortune for our entire nation, because national socialism is basically a fascism. Only fools could deceive the Polish Nation so maliciously to restore a police state where the voice of the people is nothing and the citizen has practically no rights, which equates to 4 million unemployed and almost 1 million homeless.

    What a huge difference there is between the demonic land of partocracy and the spiritual land of timocracy, where living beings cooperate with the Divine. When I heard that one of the Aćaryas of our Brotherhood opposed voting by consensus, I was immediately clear that this person was already a fallen spirit and had joined our malicious opponents, although at the beginning of his development I warned him that he would have to work a lot to completely get rid of malevolence. So we don’t have to be surprised that since we saw this fat woman fighting the principle of consensus, we now see her among our fierce enemies who want to destroy our Brotherhood of God, as well as personally the Source of our Brotherhood. Unfortunately, it is a necessity for such Kauravas to be zealous and effective, victorious Pandavas. Otherwise, spiritual oases, sources of Light and Life such as ours, will disappear from the face of the Earth at the hands of aggressive demons pretending to be angels of light. The Forces of Good never attack aggressively like the Americans did against poor Vietnam, but only defend themselves until the final victory against criminal aggressors, like the Vietnamese against the American occupiers. We must constantly cooperate with the Spirit of God and apply spiritual principles in our lives.

    We always recommend that people of the lowest, animal level of evolution, motivated by fear, anger and jealousy, be guided in their lives by the principle of Ahimsa, which means refraining from killing, torturing, any harm and violence. Animals kill only to survive or protect their own lives, but demonic beings kill and harm for profit and even for their sadistic pleasure. A man who uses violence, harms others, causes others pain, suffering and torment, kills other than to save his own life and defend his loved ones, is in principle neither an animal – because animals do not do that, nor a Man in the sense of truly human beings. The sadistic psychopathy of people of war is a sign of a Rakshasa, a Demon, a Dark and Evil Being who, although he wears a human body and sometimes has human features, does not yet belong to human society. Rakshasas are demons of violence and war, human–like creatures, but they enjoy inflicting pain and suffering and all kinds of torment on others, both people and animals. Whoever abuses people by beating and torturing, using physical violence or killing, belongs to the lowest caste among anthropoid beings and certainly does not deserve to be called a human. Ahimsa is Non–hurting and Non–violence, Ahimsa is “no” to both killing and torture, fights, robbery and all physical violence. The motto of Rakshasas is to beat, kill and rape, and this has nothing to do with Humanity, especially if it is done for profit. And if we know that the real reason for the attack of the American beast on Afghanistan is, as usual, the desire for profit and taking over large oil fields, then we are clear who rules this rakshasa country with the greatest number of rapes, murders, robberies and all kinds of violence. Such demonic, quasi–human creatures need to be taught the principle of Ahimsa to humanize them, and Lord Moryagupta in ancient times and Mahatma Gandhi today have greatly developed this ethical basis of humanity in the form of the principle of non–violence, non–killing. Although America claimed to be a Christian country, the enemies of its system were burned alive in electric chairs, where people are fried and baked for few, or sometimes several, minutes. The Soviet Union, although it was a supposedly atheistic state, generally sentenced its dissidents and enemies to exile, i.e. to exile, where they could live and work peacefully in a specific town, which showed a much higher degree of humanitarianism, because banishment (expulsion) is probably the most severe punishment that applies to people punished for crimes on higher, spiritual planes and planets. Ahimsa means non–killing and non–destruction, non–harming and non–violence, but in partocratic countries such as Poland there is no trace of educating the lowest, demonic caste in the spirit of Ahimsa, which is the basis of all education, culture, ethics, and especially religiosity coming from God.

    Public rebuke, reprimand – this is the first modest punishment used by spiritual civilizations in the Universe, especially the Heavenly Temples. Mistakes are discussed and reprimanded in front of the entire community, publicly, and anyone punished is immediately known to the entire community, so that everyone can take care of correcting those who start to make mistakes. Gurus living as God’s Messengers on this Earth always loudly admonished both their disciples and admirers, as well as society and even rulers, when they committed any wrongdoing. There is a well–known story of the Prophet Elijah, who hid from the king for 15 years because whenever he spoke publicly to people, he rebuked and condemned the evil done by the illegitimate ruler. Therefore, Aćaryas must teach their groups to discuss sins against the community and set an example of how to rebuke and reprimand evil mistakes. It will be easy for the Shahids to express judgment, because they are already called by God to judge the living and the dead, and yet everyone who entered our Community must be aware that at the moment of death at the Judgment of God, they will meet us, but we will be God’s Witnesses there, and our court will decide about the further fate of such a soul, whether it will go to Heaven or to the world of Hell or Demons. What was the surprise of people who came to us and then abandoned our Brotherhood, Teaching and Practice, when, at the moment of their death, they saw us as Judges bearing witness to God about their vile and hideous activities that they did when they left the ranks of the forces of light. We must also remember that we do all admonition and discipline with Power and Love worthy of the Angel of Peace and the Son of God sent from Heaven to Earth above all to save the human race from the depths of Chaos and Darkness.

    7/16 of humanity remains in the trap of Chaos and Darkness, which means that almost half of people are de facto incarnations of Rakshasas, demonic beings whose entertainment is inflicting pain and suffering, robbery and rape, war and violence. Military groups focused on war have solid social support, and in many places on Earth there are still war conflicts, oppression, violence and rape. If half of the people are prone to Himsa, unjustified aggression, violence and rape, then we say, following the ancient Sages, that this world is a world of clashes between the forces of Good and Evil. However, we must remember, as Good people, that our task is to help the bad ones by educating them, so that their negative personality is eradicated so that they transform into fully human beings. We People of Light can also often be exposed to attacks by demonic people and this is completely through no fault of ours, because rakshasa people are inspired by the forces of hell to attack all oases of the forces of light and all Good. Almost everyone who joined our Brotherhood has been targeted by the Dark Ones, as the Dark Ones hate the forces of light and can sense and attack them. Therefore, Spiritual Ideas are often the subject of malicious and indiscriminate attacks by representatives of the Darkness, who offer us suffering, torment, pain, torture and burning at the stake of the Inquisition.

    In a timocratic community, there should generally be no evil beings, so the structure of the community is completely different, and on this planet there are only Brotherhoods of God’s Chosen. Christ, like Gautama Buddha before him, often repeated that many are Called, but few are Chosen. In the essence of our work as Aćaryas of Himavant, we must mission and call many to the Way of God. However, there are few Chosen, that is, those whose ideas, feelings, work and practices are accepted and recognized by God. Those chosen by God are His Friends and they know each other and work closely together. The chosen ones fulfil God’s Will, naturally becoming Leaders and, over time, Guru for spiritualizing human communities, which in this world means only esoteric and mystical Brotherhoods. Cooperation is a feature of spiritual people, especially of God’s Chosen Servants, and the inability to cooperate with other Aćaryas rather shows the evil spirit that has crept among us, Called Ones. When we saw Adila fighting Śankara and Śankara fighting Adila, we already knew that these were evil spirits who would sooner or later manifest their hostility towards us in an open way, and we did not have to wait long for the attack of hatred that Adila manifested towards the Embodiment of Divinity that is Guru. The fall of Adila or the fall of Śankara, who first decided to co–lead a 4–day small Chilla for Bhaishajya adepts with his Guru, and then withdrew without warning, destroying all our Holy Work, does not surprise us, but is a natural consequence of mutual rivalry and jealousy over position and influence between these two fallen spirits who once crept into our Community and disguised themselves well by pretending to be People of Light! Whenever we see the flash of rivalry and jealousy, we clearly see how the demonic nature takes precedence over the principle of purified spiritual consciousness. The only salvation for them is close cooperation and devotion to the Guru.

    Timocracy is based not on malicious competition, but on mutual help and support. The sick ambitions of demonic people, unfortunately, have nothing to do with the spiritualization of the Common Good of Development and Growth. And yet we keep repeating the same teaching that we develop spiritually through common practices and meetings, through contact with each other, as well as by responding to the needs of other adepts of the Path and by helping them. Especially the Aćarya, as I taught, must become a Magnet attracting other people, and not like Matariśvan, Adila or Śankara, who become demons by programmatically pushing others away, hiding their whereabouts, telephone number, never opening the door to those who need their help, or again refusing publishing information about your classes so that he doesn’t come to them. The activities of such people and such attitudes indicate following demonic inspirations, because these behaviours are very harmful to the development of our Community.

    Commitment to the common good of the community, good neighbourly help and mutual support is love for one’s neighbour, not envy of others’ position or closing the door when one’s neighbour is waiting for help. The Spiritual Guide during Retreat must be constantly available to those he teaches, and not like the demonic Śankara, who forbade people to come to him so that he would not be disturbed in his pseudo–meditation. Such sick, demonic ideas undoubtedly ruin the Spiritual Leader and show that he has forgotten the teachings he received from the Guru, both through the Spoken Word and through the Example set by the Guru. We measure the growth of a Spiritual Leader by the growth of his work and service to others. If someone is not a servant whose work grows and develops, he certainly makes some significant mistakes, but a Servant working for God is engaged in disseminating the teachings he received from the Guru, and there are plenty of them because we have given many Spirituality Lessons in the Himavanti Lineage. Timocracy means Team Cooperation, and yet our collective has taught in detail how the Masters of Wisdom use consensus to set directions in the Divine Work Plan. If we want to work on the transformation of humanity towards the introduction of democratic societies, and later also timocratic ones, then we must, as Aćaryas and Adepts of the Brotherhood, demonstrate by our own example the principles of running the Divine Community.

    The Great Divine Beings that appear on Earth are, above all, Masters of Wisdom, because their knowledge and awareness far exceeds human intelligence and knowledge that is available to people. As Guru, we know spiritual knowledge for seekers and for those called, but also knowledge for the Chosen, which is normally known only to the Gods, the Deities of Heaven, i.e. Angels and Archangels. A guru living on Earth has Knowledge that no human can normally possess, but he must teach to the extent that the message is assimilable to the people he teaches. So many people complain that every weekend, for two days, Lalit Mohan imparts a huge amount of knowledge, but when they wake up on Monday, it turns out that they remember little, and sometimes they remember nothing. A heart darkened and of a demonic nature cannot or does not want to absorb the Divine Truth or follow the commands of the Divine Signpost, which is the Guru. The pre–dawn Age of Aquarius will be a brighter period in the history of humanity, but the forces of Darkness and Evil are already trying to condemn everything related to the New Age Movement, the Age of Aquarius and the White Brotherhood. Mass religions are not of a very high standard, and lofty ideals are realized in more elite organizations, which, however, must be open to accepting new, wonderful souls, especially since 9/16 of the human race have rather good tendencies and inclinations and do not have a dark demonic nature that rakshasa people have. However, as builders of the structures of spiritual organizations, we must remember that the most spiritually developed human beings are only 1/16, the top of the pyramid, of all humanity, i.e. about 375 million people, which could be fit into one large country. Unfortunately, there are the fewest of them in Christian countries, and the largest number in the Roof of the World region, Tibet and India, among Hindus and Muslims, which civilizations are better ethically brought up and are slightly higher than the world average. This is not surprising, since we know how many Masters and Saints were produced by great India at the junction of Hindu and Muslim cultures.

    The activity of the human vanguard, the spiritual elite of humanity, i.e. this small flock that is 1/16 of the human race, led to the adoption of the Universal Declaration of Human Rights in 1948, which unfortunately, especially in Western parliamentary partocracies, is mostly not respected, and on the contrary, most Human Rights are brutally raped and broken by the system of exploitation. The social rights of societies are not respected at all, and the right to freedom of speech even exists in practice for wealthy media owners, and not for every person who also has no influence on the establishment of civic rights and obligations. What good is the Constitution granting freedom of speech if thousands of people are in prison for exercising this freedom of speech and no one punishes their perpetrators for violating Human Rights? In fascist dictatorships such as Poland, the silence of the media on matters inconvenient to the militarist–bourgeois circles that own these media is characteristic. Therefore, there is neither freedom of speech nor the right to freedom of speech, there is only freedom for the rich to manipulate information and public opinion at will. This is worse than the censorship of the former dictatorship of the proletariat. Satan, literally translated – the Adversary, is always there where there is opposition to what comes from God, opposition to what is Good. Satan is the Opponent of Good and Good People, he is a conservative, right–wing and fascist force. Satan is against everything that serves Health and Life and common Sense. Satan is the pole of Evil, the apogee of aggressive hatred, such as Russia’s aggression against Chechnya, Spain’s crimes in Basque Country or the hateful attacks of Americans on Iraq. The Basic Human Right is the Law of Freedom, and it requires giving every nation the right to self–determination, to its own state and to govern itself without the interference of the occupier. The aggression of the Chinese against Tibet, the Russians against Chechnya, or the American bandit invasion of Vietnam are examples of the activities of the most satanic forces that deprive other nations of the right to freedom and the right to life. We must clearly see where the forces of evil and crime are located, that is, clearly see through whom Satan works.

    In a democracy, we already learn to negotiate and talk and make common arrangements for common implementation, and only when this is impossible we make decisions by voting in favour of the majority. Meanwhile, most people in police, partocratic states do not participate in any elections at all, which means that they do not agree with the existing political system and do not want to have anything to do with it. This is reasonable, especially since they have no influence on those in power, who do whatever they want anyway, and can say one thing and do another with impunity, even though it is a malicious fraud in relation to God’s Law and will be punished.

    In timocracy, we learn not only compliance and unity, but also acting in harmony with nature and the Will of Heaven, and this requires cooperation with representatives of Divine Authority, whom we call Guru, and of which there are no more than 144,000 on this planet. A Guru for ordinary people is a spiritual advisor and every Aćarya should become a personal advisor to as many people as possible, although advising spiritual people is different from advising ordinary society or raising demonic people to be better people. If we are even aware of participating in such a Work together with our Guru as a Divine Being, we will certainly work bravely and with dedication in the Mission of our Guru for the good of humanity with full dedication. The Guru is the ultimate Teacher, Guide, Shepherd, as well as the Judge and Law of God on Earth. The Guru is the guarantee of Salvation and the seal of Liberation, and timocratic civilizations always take care of the lower evolutions through the authority of the Guru, who is the Doctor of Souls and Shaman, and the Master Guide for the Disciples of God.

    Our Circles or the Round Table of the Knights of King Arthur are esoteric and elite Communities that have abandoned jealousy and are based on Friendship and Kindness, also towards apostates and enemies. The divine quality is Kindness and Friendship, Maitri, and jealousy and envy are the most hideous forms of all hatred. Christ, called Maitreya in the East, teaches how to cure the heart of jealousy, because spirits full of jealousy or envy have no room for Kindness or Friendship. Loving someone is impossible if we are jealous, and the pole of hatred is the domain of Satan and Demons. A robber torturing his victim or a policeman torturing a robber are both servants of Satan and incarnations of Evil. God, when people on Paradise Earth did great evil, did not kill them, did not imprison them or torture them, but expelled them from Paradise, and this means that the Divine Punishment is Banishment, and we, as all humanity, live here as outlaws exiled from Paradise and we must take corrective actions thanks to which we will obtain God’s Forgiveness and the right to return to Paradise. This is the condition of the average citizen of this planet, although mystics can visit the Heavenly, Paradise World. Master Ćaitanya ascended to Paradise, as did Swami Śankara – the Founder of modern Hinduism. Babaji’s disciples also saw the Heavenly World during their lifetime, and those who come to spend weekends with Master of Himavant often sense and remember the special, divine atmosphere that Gurudeva of Laya Yoga brings to Earth and spreads in his presence. In fact, we have encountered the Angels of God since our childhood and we have never missed or will miss these contacts, as we have long been familiar with traveling through the higher realms of existence. When creating the Mystical Circle, the Guru hoped that at least some adepts of our Brotherhood would be able to admire the Temples of the Divine Spirit in which we meet for our higher work in God. With friendship and love we must eradicate jealousy and envy in all its forms in order to grow up to our divine, timocratic state of community and harmony.

    Forgiveness is a great principle of God’s Law, and no one may be punished under any circumstances if the victim or the injured party has pardoned and forgiven his executioner. People are also not allowed to punish someone who has repaired damage or harm by accepting compensation. However, the wrong done must be repaired quickly and effectively, because it is difficult to repair long–term damage. The evil of throwing someone out of his apartment must be quickly corrected by giving the person a roof over his head. But we have not yet seen a fascist regime right the wrong and offer a place to live other than the street or the dustbin of history to those thrown out of their homes. The punishment for state criminals who commit such wicked evil will be great indeed, and they will share the same fate longer than all those whom they made homeless, and they will suffer twice as much as they caused. Well, hell is an even worse place to stay for those who do harm. Imprisonment will be of no use to a thief unless he is forced to work hard and return what he stole. Imprisonment applies only to the most evil and destructive beings who wantonly destroy and kill and cannot be repaired in any way or returned to the good path of Virtue and Righteousness. Work teaches an honest life, provided, of course, that the remuneration is fair and the worker is not cheated or exploited.

    If all political thieves of Western, partocratic regimes had to give back everything they had stolen during their careers, hunger and poverty would undoubtedly disappear not only from these countries, but also from the entire world. Anyone who wants to enter the Kingdom of God must work and serve the poor and suffering, and part of this is sharing their goods with the poor through direct aid. We must, of course, distinguish the real needs of the hungry from some unjustified claims. All those who throw away, destroy and waste food instead of giving it to the hungry are criminals, because many people on Earth die from hunger and thirst every day. It is better to irrigate the Sahara than to buy unnecessary and expensive equipment that leads to more and more people poverty and death. We, Disciples of God, learn mercy and charity rather than exploitation and militarism, and drug addictions such as alcoholism and nicotine addiction are completely alien to us. We can be recognized by many characteristics and behaviours from early childhood. We are alien to lies, mendacity and betrayal. Lord Morya always taught that betrayal is the worst of sins, because by betraying God, we betray the Guru, we betray our holy law and principles, we betray our loved ones by breaking all promises, and finally we betray ourselves by killing our own souls in the hellish Avići, in the self–destruction of our own soul, which is the end of the black, dressed black mage in the habit.

    When searching for the spiritual reality indicated by the Eternal Path, we should never resort to betraying the Guru or the Community, because when entering the Path, we are in fact connected in Communion by the Divine Spirit, Light and we should live as a Knighthood of Light and Purity. A man who consciously fulfils the Will of God always has a clear conscience, and with the fulfilment of each indication or command of the Guru, the Man becomes more and more Holy and Pure. One who has once betrayed his Divine Guru will never be able to find God again unless he repairs the evil he has done and returns to Service to his Guru with full devotion, with Bhakti. Knowing that every Guru’s advice and recommendation leads to spiritual growth if we follow it, we must be very careful not to make mistakes and get lost in our spiritual journey. Eventually, a truly timocratic community of the Chosen may emerge from among us, but if someone thinks that 10 years is enough to find God’s recognition and approval for his efforts, he may be very mistaken and bitterly disappointed. We only gave a promise that whoever follows us diligently in our Holy Service for forty years can count on recognition in the eyes of God and a place in an unearthly, paradise dwelling. If someone has been practicing for several years and demands high honours and titles, it should be taken as a sign of extreme stupidity and a kind of confusion of mind due to ignorance and demonic inclinations. The first seven years of practice and participation in our Community resemble something like primary school, and it is difficult to claim a recognition worthy of a professor.

    Only those who bring a 30–, 60– or 100–fold harvest are recognized in the eyes of God, and this means many years of servile work to purify so many souls towards holiness and bring them to God, i.e. also to the Guru and the Community. After all, Śirdi Sai Baba had only one Disciple, known as Mohan Baba, and he used to say that on Earth it is not only difficult to find a spiritual Disciple, but even a sincere devotee. It is true that it is much easier to be a Bhakta, but we also know that among those who sympathize and are interested in spirituality, it is quite difficult to find Devotees, Bhaktas, because only one who exercises Bhakti towards the Guru continuously until death and then, of course, beyond, is a Bhakta. The process of Bhakti, worship and devotion, serves to purify the lower demonic nature, so that the rakshasa being becomes a Man, and then back to a Deva, an Angel of Light. The heavens are full of Bhakti, because it means all ritual ways of communing with the Hierarchs of the Celestial Community. Bhakti is the way in which an Angel communicates with Archangels, and these with Archons. Being the Archon and Hierarch of the Brotherhood of Layas on Earth and not only on this Earth, which our Mystics see with their own eyes, I always teach solemn tributes to the Guru, which are offered by true Devotees and especially Disciples, but we also do not manifest it towards people who should not see Bhakti if they are not grounded in the spiritual science and practice that we now proclaim to all humanity. A tree that does not bear good fruit is not a good tree, and if one follows the Guru and thinks that he is growing, but becomes an enemy and adversary of the Guru, then he is a fruitless tree, a fig tree that is cursed by Christ, a cursed tree that has already withered. The tree of life bears fruit, which becomes a spiritual disciple and will never leave its Guru, and those to whom we have given a taste of mystical journeys certainly understand this well.

    We have seen many evil trees that seemed to flourish spiritually but produced no fruit. Matariśvan’s tree to which we wanted to give the gift of Enlightenment a long time ago, which is very easy for us to do, withered, but as soon as he felt the first touch of the Light of God, he rejected our Gift and demanded to take away this Miracle of Transformation into a Divine Being. And he bears no fruit, because he abandoned all the spiritual work he committed to do for us when we made him the Yogaćarya of our Brotherhood. Can such a fallen spirit still receive anything from God if he rejected our extended helping hand and rejected the Divine Gift of Illuminating Light. We cannot rush to give people anything from our Gifts of Grace, but we must constantly give them the basic food of advice and instructions, so that they can prove with their own strength, after eons, that maybe they deserve something more than just a good fate. Such fallen spirits, who ignore all their duties to God in connection with the Aćaryat ordination, must remember that since they have not made use of this unique opportunity that we have given them, they may no longer receive it, and their further existence will be in worlds lower and worse than that which is the transition to higher growth. How many times can we manifest stupidity by rejecting the Will of God that flows from our mouths and rejecting work that only serves to exalt the soul in order to return to Heaven. And in the case in question, the chance is truly the last, because the time of trial measured by the number of 16 lives that the Buddha talked about is slowly coming to an end, and this current life will not be infinitely long. God waits only for the appointed time measured by the Divine Cycle of existence of measure and trial.

    Everyone voluntarily joined the Community of Light which is Parvata Sangha, the Mountain Community of Bhikshu and Bhikshuni and Upasaka (Monks and Nuns and lay aspirants). Parvata has an obvious connection with the Goddess Parvati, the wife of God, and with the female temple of Lalita Devi, and our science is, above all, the magical social science called Tantra in its deep dimension. The leader or Adept of our Brotherhood, according to tantric teachings, can be an advisor to the society of ordinary people, and many spontaneously follow this voice, willingly helping their human brothers and sisters. It can be said that those who spontaneously followed the stream of Dharma and fulfil their duty of saving other souls from the depths of demonic worldliness are much closer to us than those who promised to perform spiritual work, but when they become Aćaryas they shirk like Savitar or abandon their work like Matariśvan and Adila. After all, we only bless those who fulfil their duties and their Dharma, and if someone has met our Brotherhood at all, he or she has already been very lucky and a great Miracle has happened to him or her. How much more must we develop the Laya Dharma, which aims at the Transformation of Society, because at every time of public and social transformations, a certain number of us come down to earth from the Devalayam Temple to intensify the transformations towards Good. When eight of our friends and I came to Earth at the turn of the 1950s and 1960s, our only goal was to save the world of demonic people from total atomic destruction, or rather from collective suicide to which the atomic ideas of Western militarists led. Our coming through the Power of Dhyana started a cultural revolution in many places around the globe and accelerated social progress, but the forces of evil, the conservative force of retrogression, have annihilated or are trying to destroy many of our achievements. We, with the power of radiant perfection, as Dhyānchohans of Devalayam, work tirelessly to improve the world.

    We bless those who write us letters and those who are united with our thought, light and will. We bless those who are working to establish people’s rule, that is, democracy, and those who are building a timocratic community, a commune of light, exactly such a commune as the Disciples of the Buddha or the Disciples of Christ. Devas and Angels are connected with each other in such a way that in the spiritual world they all have one common mind (Sutrāma Manas), which is the mind of the Great or Joyful Book. So we have a situation in which there is full Freedom, but nothing can be hidden at the level of thought, because every thought of an individual is immediately known to the entire community, and by creating any spiritual organization on Earth, we teach people to feel each other deeply and understand each other and to unite with the Heart, which gives at least partially such a connection as the fullness of our Unity in the Heavenly World. Beings who, like Adila or Śankara, isolate themselves from this Unity and still fight each other, certainly do not pass the test of cooperation and mutual support and the connection of Hearts in a Heavenly way. And we as Guru are in fact One Mind, which was demanded so much by both Christ and Buddha when each of them said: “Be of one mind, think one,” and this is also a consensus. Sutrāma Manas is the Mind of God, the Omniscient Mind, and we only lose ourselves in it, losing Egoism. Anava, Ego is the greatest obstacle to the spiritual development of the human species.

    Although we say that there are many Gurus, and sometimes that there is only One Guru, what we are saying here is only an expression of the eternal secret that although we are 144,000 human incarnations, we are in fact one Guru, because the Divine Mind, of which we are a manifestation, is only One and therefore all of us together and individually are the Holy Spirit, Pure Light and the specific Aura of our Presence is not possible to create by ordinary people, even if they read all the Holy and Mystical Scriptures. This makes a huge difference between us, the Sons of God, and ordinary human sons and daughters. After all, even Christ makes a difference between Us and the Sons of Men. Every sin against the son of man (human being) will be forgiven, but the sin against the Holy Spirit will not be forgiven either in this life or in the life to come. And although it is said directly about 144,000 Chosen and Witnesses of God, who are Holy, Pure Spirits living among people, even people who are supposedly religious and a bit spiritual don’t care much about it, and the very concept of Guru is often criticized or insulted, regardless of their hellish stupidity at what a great sin and what a crime they are committing. And although no one from the Spiritual Hierarchy of Masters of Wisdom has ever sought exaltation, and although we fraternize in friendship with ordinary people, we pass on these basic secrets for the spiritual growth of all seekers, and yet we can convey so little of Divine Omniscience to people, because people even small portions of spiritual knowledge they either forget or do not want to put into practice, stubbornly refusing to follow our instructions. At least they would give them away to others!

    Timocracy means team co–management based on common choice and decision. The role of the Patis is very serious, because their leadership must be an expression of the Will of the Whole, which is the Will of God, and that is why we choose the Patis together as a harmonious team, spiritually harmonized from the Depth of the Heart, both among themselves and with the Guru and, as a result, with God. Prajapati, the Lord of Creations, can be a Divine Model for us, an actual spiritual example, because having undertaken work, he constantly carries out and develops it. It is the duty of Patis, Aćaryas and Leaders in general to promote and develop the activities in which we participate. Of course, a person must work a lot on his spiritual development, because reaching even the halfway point of human development requires enormous spiritual learning, practice and service, and yet the Manisha stage is only the Fullness of Humanity, the Pattern of Humanity, and it is still a long way to the last station of Devata (Divinity). The Board of Heaven consists of 72 Righteous Sages, Masters of Wisdom, among whom we find great and famous Prophets such as King Rama, Zarathushtra, Krishna, Jesus, Ćaitanya, Mohammad, Nanak, Noah, Abraham, Moses, Elijah, Padmasambhava, Lao Tzu, Enoch, Seth, Dattatreya, Babaji, Buddha and Morya, and what they all have in common is that, with the sacrifice of their lives, they have greatly spread the Message of God among thousands and millions of people on this planet. The Board of Heaven meets under the hierarchical authority of the King of Heaven, called by the names Śiva, Mahādeva or Yahvah. If the Aćaryas of our Brotherhood want to do the Will of God, they must follow in the footsteps of these great Seventy Paighambaras, the Light Givers, and widely spread the Dharma we give – the Spiritual Science, Practice and Work. No one can ignore the work assigned to him or reject the duties entrusted to him, because performing the Aćarya Dharma means performing the Duty of a Preacher, a Missionary, a Teacher, a Priest, a Prophet. Lord Śiva Mahādeva also called Elohim Yahvah in the biblical language is our ultimate Paśupati – the Lord of Souls, the Shepherd and the Father of Heaven. The more each of us unites with God, the more we all become harmonious and unanimous, so it is easier to achieve timocratic consensus, and yet people in the West are familiar with the thought of Christ who said: “Be of one mind and keep my peace among yourselves.” A timocratic community is a community of people living in peace and harmony for the common Good and Spiritual Development.

    Upasaka is an Apprentice, Aspirant, a practicing person who received Spiritual Initiation from our hands or undertook self–improvement with the help of Spiritual Practices given by us, and we have met many thousands of such people over the course of our lives. Unfortunately, only a very few become our Disciples, Chela, and yet all our work is focused on finding Spiritual Disciples. The Aćarya must give a chance to many in order to find a few, and yet there are about 375 million people of the Heart and these are those who are ready to sacrifice themselves for the Good of others, and not, like the demonic Savitar, avoid people and do not want to do anything goof for anyone, and then pretend that he does not know what the role of a Spiritual Teacher is, even though he received such a position from God, and we have witnessed it and been a blessing. But apprentices are such that they would like honours and titles, but the demon of laziness and promiscuity, untamed and not burned in the fire of zeal, dominates and subtly possesses the consciousness, leading such a soul, even with promising results, astray and, as a result, to fall into complete darkness. And we have taught so much that it is service to others and sacrifice for the Good of the Community and the growth of new souls that opens the path to Aćaryas to achieve higher knowledge, and the amount of work and commitment, Tapas, is the first pillar of the Sevenfold Knowledge of the Truth. We cannot, like Savitar, live in the error of remembering old friends from common meetings, because if they are not there, they have certainly fallen, but we have a job that we must engage in diligently, and that is feeding new souls with living water, the divine food of teachings and practices, coming from the Divine Consciousness of the Gurudeva of our transmission lineage. Haven’t we taught to forget the past and open ourselves to the future, to each new soul, to touch their hearts with the fiery torch of our Zeal? We understand that souls who have come out of the darkness of hell and have a habit of rejecting what is indicated by God, such as Matariśvan, Savitar or Śankara, want interesting knowledge, recognition, initiation, but they do not want to do the Work, Seva in our Procession, which leads to the Wisdom of God, so their error of leaving and retreating is indeed a terrible thing before the Judgment of God. Their common mistake is closing their hearts to others, excessive selfishness, and above all, terrible cowardice, which always leads to destruction and downfall on the Path, because Lord Morya has always taught that the first Quality of the Heart is Viraga – Courage, Heroism. We also meet true and sincere Friends in poverty, and only among them we can make a Disciple with our own hands. All spiritual schools and traditions recognize the fact that those who do not listen to the Guru and leave are those who have fallen, and yet Christ repeated after the Buddha, and the latter after Rama, that the Devil (Māra) circles around the community (Sangha) like a roaring lion and he looks who to devour, and the wolf (a predatory Demon) drives the sheep away from the flock to bite it. Withdrawal and isolation from the Guru and Sangha, possible in various ways, is usually the beginning of the fall, a visible sign that the Dark Force is isolating the soul in order to destroy it and bring about the fall. Those who have left are never those who have completed Dharma Study, but are always fallen ones, for those who complete their studies with us will be the ones who, together with the Guru, will lead our Community to the Paradise of Heaven! We only pray that the Good God will allow them to start over again in the next life, but we do not have a monopoly on performing such great miracles, and Christ–Maitreya himself teaches that it is impossible to re–convert those who have fallen willingly, abandoning the Spiritual Way.

    Demonic people willingly come to every Sangha, pretending to be enlightened Angels, they seem to make rapid progress, and among the ardent Bhaktas they seem to excel and stand out, all this only to then suddenly fade away, disappear and with a great noise and bang, with a rumour of the demon to run away and disappear, and every little thing to do so is a reason for their downfall. They want to quickly become equal to God (Guru), and even consider themselves as such, because this is the Luciferian error of haughtiness, exaltation or equalization with one’s Divine Guru. The adept must practice a humble and lowly attitude, indeed, and not just pretend Bhakti with his emotions without the support of Action, and yet Lord Krishna teaches that Action is what matters, and Bhakti is Actions, not words and emotions. There will be no Disciple above the Master, nor a Servant (Sevaka) above his Lord (Pati) – Christ said – but Śakti or Taranga, as well as Adila or Tarangini, oblivious to the fact that their demonic nature has not yet been transformed in them even to the state of Humanity, because what they are is not stable, they try to harm themselves with the help of haughtiness, rejecting all the advice, admonitions and works that the Divine Will gives them through the mouth of the Guru. When we gave Adila a job teaching classes in Krakow, she rejected it, when we gave her a job writing esoteric letters, she rejected it when we taught her the ritual at the Guru’s feet, she profaned it by adding her own elements, and when we taught her not to develop sexual fantasies in relation to the Guru, she did just the opposite, until finally Lechery – the Demon of Lechery confused this person’s head. Isolation from people and failure to spread our Dharma are also offenses against our recommendations. And so the people we save from destruction in hell show us their ingratitude by turning themselves to the worlds of hellish evil, instead of heading towards what is Pure, Holy and Good. And we only need to increase our effort a little but systematically to get closer to Heaven – the Kingdom of God, but we will not drag anyone by force, because everyone has to go alone, but together with us, together with the Guide who reveals new works at the right time and shows new horizons, including quite Mystical ones, as Upadeśa. After all, the Buddha already said that although the Guru constantly reminds us of the basic teachings, the selfish, egoistic, unenlightened mind constantly misrepresents them, distorts them, forgets fragments of them, and that is why he ordered a shared reading of the very basic teachings and instructions he gave. Reading the spiritual primer of the Buddha’s sermons took about three days with only a few breaks for rest and sleep, and so does the Himavanti primer! From the grain of wheat that we generously give away wheat must be always produced and not the tares we are talking about here, for it was not we who sowed the tares in the minds of the Upasaka Aspirants such as Savitar, Devi, Adila and Matariśvan.

    We must start building a timocratic community by implementing its basic principles, and yet our Friends with whom we often meet, Buddha and Christ, have always taught that adepts of the Spiritual Community, Sacrocommunity, are under the Law of Grace of Śiva Dharma, and not only under the Law of Punishment, although it is Divine Love that establishes the Law of Reciprocity, which says that everything that a person does to God (Devatas) will fall on him, and it is only a matter of time before the Lords of Fate will return it. We are not happy at all when we hear how Exprior Izydor is suffering in agony, slowly dying of a terrible disease, but we know that this is a simple result of the diabolical slander he directed at us. And although he asks for forgiveness for what he has done, unable to remove its consequences, he must suffer the well–deserved punishment of fate that the Lipikadevas send, and we understand the sad consequences that must be suffered by all who raise their hands against the Embodiment of Divinity (Devata). Prema, God’s Love for creatures, establishes the Law of Reciprocity, which reciprocates us in the form of all kinds of punishments of fate, such as droughts, floods, fires, earthquakes, epidemics of serious diseases and disasters, because these are the effects of demonic man’s departure from God’s Love, which is Grace and Mercy and Compassion, but also Happiness and the Pacification of Evil. Our indifference to those who sow the weeds of all evil is already the cause of our human suffering and misfortune, not just causing harm. The Mirror of the Spirit, the Shield of Light, which is a magical mirror that throws down on people what they have done to others, is possible to overcome, but only for those who are Pure (Holy) and they are mentioned here as being under the Law of God’s Grace. There are only 144,000 of us on this Earth, and we extend the Law of Grace to those who are under the Wings of our spiritual care, but no one who has voluntarily turned away from us will experience the benefits of our Grace. We have the example of Rahima, whose life we ​​saved, but oblivious to this Grace, she turned against us with all the evil ferocity of a demon and was the destroyer of our work that we were developing for people and we had to watch how God’s Law quickly took away her strength and health and how she had to pay for her crime by spending two years in agony, suffocating due to asthmatic complications, and then we watched her soul sink into hellish depths from which there is no return. And we can no longer help it if man, in his demonic stupidity, chooses the path of self–destruction, which is the path of all our opponents, and yet Christ called his opponents Satans, because this is their end: they enter into pigs and drown in the lake of self–destruction. We continue to bless those who are with us and those who stand on our side, not only with empty words, but with deeds full of sacrifice and heroism. Let people remember our blessing, and let every initiate and our supporter often study and distribute this Divine Pearl of Wisdom to others for building the future.

    Āćārya Paramahansa Swami Baba Lalita Mohan G.K.
    (September 21–22, 2002)

  • Dhjana – Medytacja

    Dhjana – Medytacja

    Czym jest Medytacja?

    Wiele rzeczy w życiu wymyka się spod naszej kontroli, jednak nasz własny umysł, manas jest obszarem, na który możemy mieć wpływ – jeśli tylko zechcemy. W buddyzmie, dżajnizmie czy hinduizmie uważa się pracę nad własnym umysłem za najważniejsze zadanie stojące przed człowiekiem i ludzkością. Buddyzm, sikkhizm i hinduizm uczą, iż jedynie dokonując trwałej transformacji własnego umysłu będziemy w stanie zaradzić takim ludzkim przypadłościom, jak strach, nienawiść, niezadowolenie, zazdrość, ospałość, zamęt w głowie i wiele innych. Za praktyczny środek do transformacji umysłu służy nam medytacja, czyli dhyana [dhyaana]. Buddyjskie jak staroindyjskie praktyki medytacyjne to nic innego, jak techniki wspierające rozwój koncentracji, jasności umysłu i pozytywnych uczuć, budzenie wewnętrznego światła duszy, jaźni, wewnętrznej istoty, czyli Aatmana, Purusza. Zagłębiając się w konkretnej praktyce dostrzegamy nawyki i zwyczaje rządzące naszym umysłem. Wgląd taki daje nam możliwość obrania nowego, pozytywnego kierunku rozwoju i przebudowania życia. Regularna i cierpliwa praktyka dhyana pozwala nam odkryć w sobie pokłady niewzruszonego spokoju oraz niewyczerpane źródła życiowej energii, dzięki którym nasze życie może zmienić się nie do poznania w bardzo pozytywnym sensie. Medytacja dodaje sił do życia, pomaga działać twórczo, podejmować właściwe decyzje życiowe, dokonywać sprawnych i kończących się sukcesem decyzji!

    Na przestrzeni wieków wedyzm, buddyzm czy hinduizm wykształcił niezliczoną ilość praktyk medytacyjnych tak dla osób początkujących jak i bardzo zaawansowanych. Wszystkie owe ćwiczenia praktyczne można by sklasyfikować jako trening umysłu, choć czasem znacząco się one między sobą różnią, głównie z uwagi na poziom zaawansowania i zaangażowania osób ćwiczących. U podstawy wszystkich praktyk określanych terminem medytacja, dhyana, leży jednak rozwój pozytywnego stanu umysłu i spokoju. Przyjaciele jogi i medytacji nauczają kilku podstawowych form medytacji rozwijających powyższe stany umysłu: Uważność Oddychania, Maitri Bhavana, medytację rozwijającą pozytywne emocje zwaną też w buddyjskiej jodze, Satkara czyli skupianie na zadanym temacie czy Pratyaya będąca podstawowym odczuwaniem i przeczuwaniem dla rozwoju intuicji. Techniki medytacyjne są bardzo proste, lecz samo czytanie o nich nie zastąpi doświadczonego i godnego zaufania nauczyciela czy przewodnika, Guru/h. Nauczyciel jest w stanie pokazać początkującemu, jak zastosować technikę w praktyce oraz poradzić, jak postępować, gdy pojawią się trudności, a także, co najważniejsze, doda otuchy i natchnie własnym przykładem.

    W ośrodkach i na odosobnieniach przyjaciół jogi i medytacji nauczają członkowie danej Wspólnoty Duchowej z wieloletnim doświadczeniem. Zajęcia oraz kursy na których medytacja dla początkujących jest prowadzona są otwarte dla wszystkich, niekoniecznie zainteresowanych sikkizmem, buddyzmem czy hinduizmem. Ludzie zwracają się ku medytacji z najróżniejszych powodów: niektórzy chcieliby się lepiej koncentrować przy pracy, na studiach czy w sporcie, inni poszukują spokoju ducha. Natrafiają też na medytację ludzie pragnący znaleźć odpowiedź na istotne pytania dotyczące życia. Regularna praktyka medytacji może pomóc im wszystkim. Najlepiej uczyć się medytacji oraz pogłębiać ją na kursach medytacyjnych oraz odosobnieniach duchowo zorientowanej jogi czy tantry, w szkołach takich jak Laja Joga. Jest tak dlatego, że w swej istocie medytacja jako dział praktyk duchowego rozwoju stanowi jeden z elementarnych stopni duchowej dyscypliny ludzkości znany jako JOGA! Zresztą nauka tak zwanych pozycji ciała, Asan Jogi służy do nauczenia się sposobów długotrwałego wykonywania medytacji i kontemplacji w pozycji lotosu oraz w innych dających głębokie rezultaty w postaci duchowej energii! Nie jest słusznym oddzielanie jogi od medytacji jak czynią zwesternizowani dyletanci nie mający o rozwoju wewnętrznym człowieka pojęcia, za wyjątkiem może jakiejś wstępnej potrzeby w formie przeczucia, co przypomina osoby, o których powiada się, że słyszeli, iż gdzieś dzwony biją, ale nie wiedzą gdzie!

    Taoistyczny Mistrz Chuaching Ni powiedział: Medytacja dla uzyskania spokoju jest jednym z aspektów duchowego rozwoju. Niekiedy jest czasem żniw, a niekiedy oczyszczaniem. To najważniejszy element duchowego doskonalenia. Nie można oddawać się medytacji, będąc nastawionym do niej sceptycznie. Sceptyk nie jest zdolny medytować w spokoju czystej energii. Skoncentrowanie się na tym, by objąć wszystko, jest podstawowym ćwiczeniem zwanym wu-wei, opisanym w Tao Te Ching. „Nic nie czynić” jest być może najbardziej fundamentalną właściwością medytacji. Medytację należy więc traktować jako formę chi gong uprawianą w pozycji siedzącej, stojącej, lub w ruchu.

    Medytacja staje się częścią kultury zachodniej i amerykańskiej. Czołowi amerykańscy sportowcy – koszykarze, korzystają z technik koncentracji zen. Medytacja jest wykorzystywana w treningu olimpijczyków – wioślarzy. Sekretarki praktykują medytację podczas południowych zajęć z jogi. Uprawiają ją uczestnicy kursów redukcji stresu. Medytacja jest wykorzystywana w zarządzaniu firmami, rozwijaniu nowych technologii, budowaniu pracy zespołowej. Nawet dzieci uprawiają medytację jako część swojego treningu karate w szkołach. Medytacja stanowi także olbrzymi dział psychoterapeutycznej nowoczesnej kontrkultury. Medytacją leczy się takie choroby jak: AIDS, astmę, bezsenność, bolesne miesiączkowanie, bóle głowy, chorobę serca, cukrzycę (obniża poziom cukru w cukrzycy typu II ), lęk, łuszczycę, nadciśnienie, niepokój, nerwicę, otyłość, przewlekły ból, raka, uzależnienia, zespół napięcia przedmiesiączkowego. Medytacja jest związana z redukcją stresu, daje poczucie stabilności, rozwija pozytywne podejście do życia, daje wewnętrzne poczucie spokoju, siły i spełnienia.

    Ludzie praktykujący medytację są mniej nerwowi, mniej agresywni, mniej podatni na depresję, mniej dominujący, mniej zahamowani, mają większe poczucie własnej wartości, są bardziej pewni siebie, bardziej usatysfakcjonowani, bardziej społeczni, bardziej stabilni emocjonalnie, bardziej polegający na sobie, bardziej ufający innym, są szczęśliwsi i zdrowsi niż osoby nie praktykujące medytacji. Poza tym są oni pełni zapału, entuzjazmu, gorliwości, witalności i radości życia, gdyż pogłębia się zdolność kochania i relacji z innymi ludźmi, a także mają dobre stosunki międzyludzkie. Cechuje ich wysoka zdolność funkcjonowania w codziennym życiu, a pokój i radość wypełnia ich życie. Mają wysoki standard etyczny życia, gdyż Medytacja daje głęboki spokój wewnętrzny, który jest stabilny nawet mimo przeciwności losu i nieszczęść, pozwala rozwinąć koncentrację oraz stabilność i siłę charakteru. Dzięki medytacji człowiek może rozwinąć w pełni swój potencjał. Osoby praktykujące medytację charakteryzują się wysokim poziomem sprawności w tym co robią. Są one szczególnie biegłe w sztuce, biznesie, zarządzaniu i innych zawodach. W USA i Kandzie oraz w Australii wychodzą czasopisma, które regularnie informują o postępie badań nad medytacją. Niestety większość badań nad medytacją jest przeprowadzana nad początkującymi praktykantami medytacji i nie oddają one w pełni bogactwa doświadczeń związanych z jej uprawianiem. Współczesne badania dają nam tylko pierwszy rzut oka na szczyt góry lodowej.


    Medytacja, a Joga

    Joga to system duchowy wyrosły w kulturze Indii i Himalajów. Jak jednak podkreślają niektórzy nauczyciele – joga jest wartością ponadnarodową i ponadreligijną. Joga jest bowiem odwiecznym, rozbudowanym i precyzyjnym systemem doskonalenia swojego ciała, psychiki, umysłu i ducha. W ostatnich dziesięcioleciach joga niewątpliwie cieszy się coraz większym powodzeniem na Zachodzie. Ten wzrostowy trend zainteresowania zauważa się od lat 70-tych XX wieku. Jednym z jej pierwszych popularyzatorów byli m.in. Beatlesi – słynna brytyjska grupa muzyczna, którzy interesowali się naukami mistrza Maharishi Mahesh Yogi. Lata siedemdziesiąte były jednak z wielu innych powodów okresem zwrócenia się ku duchowości – m.in. ku duchowości Wschodu, ku tantrze i jodze. Styl życia, który rozwijał się na Zachodzie po drugiej wojnie światowej, zbyt mocno zwrócił się ku konsumpcji i ateistycznemu materializmowi. Zaowocował to powszechną utratą sensu życia, upadkiem tradycyjnych systemów religijnych, a w skutku wzrostem depresji i psychoz społecznych. Ponadto – rozwijający się postęp techniczny wcale nie przyniósł ludzkości obiecanego raju i wolności od chorób, a wręcz przeciwnie – przyniósł w tamtym okresie widmo zagłady nuklearnej i nasilenie strachu przed zagładą. Jest to skutek niewłaściwego kierunku postępu technologicznego, który dotąd nie liczył się ani z przyrodą ani z człowiekiem, co zaowocowało nurtem ekologiczno-medytacyjnym pragnącym powrotu do Natury!

    Zatem autentyczna joga, a co za tym idzie i medytacja, stała się wielkim odkryciem, szansą i dopełnieniem zdobyczy kultury i duchowości Europy. Ciekawostką jest to, iż zasadniczo żadne systemy duchowe czy ezoteryczne Europy nie mają tak naprawdę pochodzenia europejskiego. Chrześcijaństwo, które kojarzy się nam jako rdzennie europejska tradycja wywodzi się przecież z Azji Mniejszej, a Judea, z której pochodził Jezus leży na Półwyspie Arabskim (Azja Mniejsza), podobnie jak Babilonia, Syria itd. Dlaczego zatem w latach siedemdziesiątych joga byłą tak wielkim dla kultury zachodu odkryciem? Prawdopodobnie dlatego, że Europejczycy, w procesie europeizacji chrześcijaństwa, stopniowo zapominali i zagubili coraz więcej jego aspektów duchowych. Dowodzi tego choćby historia Europy i chrześcijaństwa. Z postaw typowo duchowych, gdzie liderami wspólnot byli natchnieni Duchem Świętym pneumatycy i wędrowni święci, chrześcijaństwo – w procesie europeizacji – stało się bardziej instytucją formalną, stosunkowo odległą od bezpośredniego doświadczania duchowości. Inkwizycja zresztą konsekwentnie niszczyła wszelkie oazy przedchrześcijańskiej duchowości celtyckiej i mitraickiej, co doprowadziło do stanu tak patologicznego, że zachodni mnisi chrześcijańscy tacy jak benedyktyni nie mając nic duchowego do zaoferowania potrzebującym ludziom zwrócili się do praktyki buddyzmu zen na naukę, aby móc konkurować w dziedzinie nauczania podstaw medytacji z rozpowszechniającym się wszędzie buddyzmem, co tak czy owak na Wschodzie nazywane jest grzechem kradzieży Dharmy!

    O ile we wczesnym chrześcijaństwie powszechnym zjawiskiem są najróżniejsze nadnaturalne fenomeny duchowe – takie jak uzdrawianie, lewitacja i manifestowanie mocy duchowych, to z czasem stają się one tylko wspomnieniem, a żywe i intensywne doznania duchowe zastępuje formalne wyznawanie dogmatów. Jednak formuły słowne bez ducha są niczym ciało bez duszy, o czym uczył sam Jezus Chrystus, który zresztą edukację zdobywał w Egipcie, Chaldei, Persji, Indii i Tybecie, co powszechnie jest wiadomym z bardzo wielu źródeł historycznych. Dlatego właśnie wiele osób Zachodu odkryło, że sfera mistycznych doznań Ducha, która w kulturze Zachodu stała się jedynie wspomnieniem o dawnych świętych, jest nadal żywa w wielu tradycjach jogi, takich jak Laja Joga czy Krija Joga. Indyjscy mistrzowie wielokrotnie prezentowali swoje umiejętności i panowanie nad procesami ciała (np. zwalnianie lub zatrzymywanie akcji serca), psychiki i ducha. W świetle jogi i duchowości Wschodu, chrześcijaństwo mogło stać się na nowo zrozumiale, jako jeden z założenia wielkich systemów duchowych, a nie sam tylko zlepek martwych dogmatów o charakterze teologicznego bełkotu, co jest nieszczęściem inkwizycji i cenzurowania dzieł mistycznych pod zarzutem herezji czy sekciarstwa.

    Obecnie joga znalazła sobie całkiem trwałe miejsce w kulturze Zachodu. Wiele osób w celach zdrowotnych uprawia hatha jogę – asany (postawy ciała) wykonywane w stanie skupienia i wewnętrznego rozluźnienia. Część ludzi praktykuje pranajamę – jogiczne techniki oddechowe o działaniu uzdrawiającym i przygotowującym do bardziej zaawansowanych medytacji. Rozwija się także radża joga (joga królewska) oparta na koncentracji i medytacji, czy laja joga i kundalini joga – oparte na pracy z czakrami (centrami energii psychicznej) i energią kundalini. Nie wydaje się, aby joga była w jakimś szczególnym konflikcie z kulturą zachodu i jego religiami odchrześcijańskimi. Oczywiście – jej fanatyczni przeciwnicy uważają, że tak jest – że jest obca i nieeuropejska, co jest absurdalne i niemoralne, gdyż niszczy życie duchowe tysięcy i milionów ludzi w różnych krajach. Warto jednak zdać sobie sprawę, że także chrześcijaństwo ma swoje korzenie poza Europą, zatem byłoby nieeuropejskie wedle tych samych apologetów antyduchowej inkwizycji, czyli w sumie ateizmu i upadku religijności. Pierwotne ideały mistyków wczesnochrześcijańskich odrodziły się X-XIII stuleciu pod parasolem islamu i znane są jako sufizm czy sufi, które jest zwane jogą Bliskiego Wschodu!

    Wiele jednak osób pod wpływem jogi interesuje się medytacją, gdyż joga na zaawansowanym poziomie to bhavana i dhyana, medytacja. Jest ona ważnym filarem wszystkich systemów duchowych, i także w chrześcijaństwie wszyscy wielcy mistycy i święci uprawiali bądź to pogłębioną modlitwę kontemplacyjną, bądź medytację. Medytacja wchodzi zresztą w skład reguł wielu zgromadzeń ezoterycznych, hermetycznych, okultnych czy zakonnych – jak choćby stanowi ona nawet, obok pracy, podstawę reguły benedyktyńskiej! Medytacja występuje w jodze bądź to w systemie radża jogi, gdzie szczególnie podkreślony jest jej aspekt koncentracji, silnej woli i opanowania, bądź w takich systemach jak np. dźniana joga, czy krija joga. W systemie krija jogi nauczanym przez linię wywodzącą się od Nagaradźa Babadźi i Jogananda medytacja oparta jest bardziej na kontemplacji miłości (niż na koncentracji i wysiłku) i w większym stopniu ma ona charakter pozawysiłkowy (tzw. medytacja uważności), co zbliża to ujęcie to tybetańskiej tradycji Dzogczen. Z kolei dźnana [dźńaana] joga to inaczej „joga mądrości” – jej ujęcie jest dosyć zbliżone do nurtów buddyzmu – tzn. bazuje na wglądzie – poznaniu niedefiniowalnej podstawy rzeczywistości na drodze bezpośredniego wglądu duchowego, na podstawie wizji weryfikowanej przez bardzo doświadczonych mistrzów, ekspertów tradycji jogi.

    Bardzo interesującym nurtem królewskiej radża jogi jest karma joga, czyli joga bezinteresownego działania – droga oczyszczania swojej karmy (egoistycznych zaciemnień) poprzez bezinteresowną służbę innym. Bezinteresowne działanie jest jogą, ponieważ za podstawę bierze sobie nie tyle egoistyczne i neurotyczne poczucie oddzielenia od innych, ale otwarcie się na jedność płynącą z duchowego źródła. Karma jogi naucza Gopala Kryszna na kartach Bhagavad Gity, naucza Mahavatar Babaji, także Sai Baba – słynny indyjski nauczyciel o właściwościach cudotwórczych. Mistrz ten propaguje ścieżkę karma jogi i bhakti jogi (duchowego oddania Bogu). Joga z jej bogatą tradycją medytacyjną bez wątpienia jest niezwykle cenną podstawą i dopełnieniem, ukoronowaniem dla jałowej i prymitywnej kultury Zachodu. Człowiekowi, który całkowicie zwrócił się w szukanie szczęścia jedynie na zewnątrz – wskazuje wartości, które tkwią także w jego wnętrzu i wnętrzu innych ludzi. Przywraca takie wartości jak miłość, spokój, wewnętrzny pokój i przebaczenie. Dzięki jej metodom nauka o powszechnym miłowaniu bliźniego może wyjść spoza sfery czystej teorii i stać się naturalną częścią naszego codziennego doświadczenia. Joga najprościej może być scharakteryzowana jako praktyka skupienia. Zazwyczaj jesteśmy rozproszeni przypadkowymi myślami. Joga jest rozwojem pełnego skupienia i powrotem do pełnej obecności, a karma joga, bhakti joga i dźnana [dźniana] joga to w istocie trzy dopełniające się początkowe etapy królewskiej radża czy lepiej radźa jogi i innych esencjonalnych ujęć Ścieżki, Margi.


    Przygotowanie

    Siedząc w pozycji medytacyjnej ze skrzyżowanymi nogami znanej jako Sukhasana, powinniśmy być rozluźnieni, lecz jednocześnie wyprostowani. Najlepiej siedzieć na poduszce ze skrzyżowanymi nogami, ale jeśli jest to zbyt trudne, można też usiąść na poduszce okrakiem albo na niskim krześle. Następnie zamykamy oczy, rozluźniamy się i kierujemy uwagę ku swoim odczuciom. Skupienie się na przepływających odczuciach to tak zwana Pratyaya, podstawa dla rozwoju intuicji i prekognicji! Nie zapominajmy, że w przygotowaniu do medytacji pracujemy właśnie ze swoim obecnym doświadczeniem, tym, co w danym momencie odczuwamy. Warto spędzić trochę czasu przed rozpoczęciem praktyk przedmedytacyjnych siadając, zwalniając wewnętrzne tempo życia i rozluźniając się. Także łagodne rozciąganie się może nam w tym pomóc przygotować się do tego czym jest medytacja. Ludzie, którzy utracili biologicznie naturalną łatwość siedzenia w siadzie skrzyżnym, tureckim, z podwiniętymi nogami i prostym tułowiem, powinni zadbać o ćwiczenia ciała doprowadzające ciało do użyteczności jeśli chodzi o głębsze praktyki wewnętrzne!


    Uważność oddychania

    Jak sama nazwa wskazuje w „uważności oddychania” obiektem koncentracji jest oddech. Koncentracja na oddechu uświadamia nam notoryczną skłonność naszych umysłów do przeskakiwania z jednej rzeczy na drugą. Wytrwałe ćwicząc się w uważności oddechu powracamy do chwili obecnej, pełniej ją przeżywamy, dostrzegamy i doświadczamy też wyraźniej, jakie kryje w sobie bogactwo doświadczeń. Jest to sposób na rozwijanie w sobie świeżości i otwartości umysłu, a idąc dalej, również intensywnych stanów umysłu zwanych dhyana, które to są dopiero właściwym stopniem medytacji! Medytacja ta składa się z czterech etapów, pozwalających nam osiągnąć niezwykle przyjemny stan koncentracji. Na początek wystarczy sześć minut [jedna ósma Muhurty] na każdy etap. W pierwszym etapie liczenie ma nam pomóc w skupieniu na oddechu, w utrzymaniu uwagi na procesie oddychania. Po wydechu liczymy „raz”, następnie wdech, kolejny wydech, i liczymy „dwa”, w ten sposób aż do dziesięciu, po czym zaczynamy od początku. Jeśli się zgubimy, też zaczynamy od jednego. W drugim etapie liczymy na moment przed wdechem. Jak w poprzednim etapie liczymy tak od jednego do dziesięciu, a potem od początku. W trzecim etapie przestajemy liczyć i obserwujemy jedynie przypływanie i odpływanie oddechu mając świadomość jaką ilość oddechów wykonujemy, bądź odliczając cykl na rudrakszowych koralikach różańca jako na liczniku. W ostatnim, czwartym etapie zawężamy koncentrację do miejsca w okolicy koniuszka nosa lub nozdrzach, gdzie przy każdym wdechu po raz pierwszy odczuwamy strumień wchodzącego powietrza, i miejsce gdzie opuszcza ono ciało. W istocie etapy te, to procesy pomocnicze w nauczeniu się odczuwania drogi oddychania w skupieniu, które musi być ostatecznie wolne od napięć i zamyśleń czy odlotów, które uważane są za generalnie szkodliwe dla psychiki. Fizykalnie jest to zbiór prostych instrukcji dla uwolnienia się od pomieszanych stanów beta (13-35 Hz) i osiągnięcia zrelaksowanego skupienia znanego jako stan alfa (8-12 Hz) fal mózgowych!


    Medytacja rozwijająca pozytywne emocje

    Maitri Bhavana to kontemplatywne wytwarzanie, wywoływanie stanu życzliwości, przyjaźni i sympatii, doskonale znane z katalogu praktyk medytacyjnych jakim jest traktat Jogasutra napisany przez Mistrza Patańjali. Jest to jedno z najstarszych pojęć jogi i tantry odnoszące się do tego czym jest medytacja, a raczej podstawa medytacji, pojęcie zaadaptowane przez Gautama Buddha dla jego kombinacji Siddha i Raja Yogi zwanej dziś buddyzmem. W oryginale buddyjskim, czyli w języku palijskim, ta praktyka nazywa się metta bhavana. Metta znaczy „miłość”choć nie ta romantyczna, a raczej jako „przyjazne uczucia” albo „dobroć”, dlatego nazywamy ją tutaj „medytacją rozwijającą pozytywne emocje”. Maitri to uczucie przyjaźni, życzliwości, sympatii, akceptacji, miłowania – coś, co odczuwamy w sercu, a Bhavana natomiast oznacza rozwój lub kultywowanie czy wywoływanie. Najczęściej spotykana forma tej medytacji składa się z pięciu etapów, a każdy z nich powinien trwać w przypadku początkujących około pięciu czy sześciu minut.

    1. W pierwszym etapie odczuwasz maitri dla siebie samego. Bądź świadom/a swego ciała i uczuć, a następnie zwróć uwagę na pojawiające się poczucie spokoju i wewnętrznej równowagi. Koncentrując się na nim, możesz je wzmocnić oraz nabrać zaufania we własne siły. A od poczucia własnej siły już tylko krok do pozytywnego uczucia, do miłości do siebie. Możesz się posłużyć jakimś obrazem lub symbolem, który do ciebie przemawia, wyobrażając sobie na przykład, że przenika cię białe czy złote światło, lub powtarzając w myślach zdanie takie, jak „życzę sobie dobrze, oby mi się wiodło jak najlepiej” – eksperymentując możesz odnaleźć metodę, która najlepiej stymuluje w tobie uczucie maitri dla siebie. Ćwiczenie jedynie tego początkowego etapu doprowadziłoby jednak do egoizmu i narcyzmu, co zdarza się osobom, które ćwiczą w celach terapeutycznych lub użyły praktyki dla swych narcyzowych potrzeb!

    2. W drugim etapie przywołujemy na myśl dobrego przyjaciela lub przyjaciółkę. Staraj się ich sobie wyobrazić jak najżywiej, jakbyś ich miał przed sobą i przypomnij sobie ich pozytywne cechy. Poczuj swą więź z tą osobą, pozytywne uczucia, które dla niej żywisz, a następnie pozwól by narastały twoim w sercu. Ponownie możesz powtarzać w myślach do siebie: „życzę mu/jej dobrze, życzę mu/jej jak najlepiej” lub posłużyć się symbolem, jak słoneczne światło płynące z twojego serca ku sercu tej osoby. Podobnie możesz postępować w kolejnych dwóch etapach czy raczej częściach praktyki.

    3. Następnie przywołaj na myśl osobę, dla której nie żywisz żadnych silnych uczuć: ani jej specjalnie nie lubisz, ani przeciwnie, słowem osobę bardziej „neutralną” lub stosunkowo obojętną. Może to być ktoś, kogo nie znasz, ale widujesz dość często. Postaraj się wytworzyć w sobie uczucia maitri dla tej osoby – pomóc w tym może ci refleksja nad faktem, że też jest człowiekiem.

    4. Teraz pomyśl o kimś, kogo nie lubisz. Staraj się nie popaść w spiralę nienawiści, lecz widzieć także pozytywne strony charakteru tej osoby, które na pewno ma i ślij jej lub jemu swoje uczucia maitri. Posyłaj tej osobie białe światło, które rozpuszcza jej negatywne cechy, a wzmacnia i budzi cechy pozytywne! Intencja rozpuszczania cech negatywnych musi być silna, aby światło posyłane do osoby złej nie było przez nią wykorzystywane dla wzmacniania jej/jego negatywnych czy szkodliwych cech!

    5. W ostatnim etapie na początek zbierz wszystkie cztery osoby razem (siebie, przyjaciela, osobę obojętną oraz nielubianą) tj. wyobraź je sobie i obdaruj je swym uczuciem maitri po równi. Następnie rozszerz jej zasięg na ludzi wokół ciebie, w twoim sąsiedztwie, mieście, kraju itd., aż obejmie ona cały świat i wszystkie istoty. Poczuj jak fale pozytywnych uczuć wypływają z twojego serca ku wszystkim istotom wszędzie. Powoli „wycisz” całą medytację i zakończ ją. Pamiętaj, że jest to prosta praca ożywiania jednego z czterech podstawowych uczuć osób wchodzących na duchową drogę, gdzie dalej rozwija się uczucia takie jak karuna (współczucie), mudita (radość), upeksza (spokojne karcenie zła)! Praktykując je rozwijamy w sobie zdolność do koncentracji, uważność oraz pozytywne emocje, czyli właściwości będące podstawą medytacji. Zaczynają również praktyki medytacyjne rozwijające wgląd takie, jak refleksja nad nietrwałością sześciu żywiołów składających się na umysł i ciało.


    Medytacja Zdaniem Mistrzów
    O medytacji mistrzowie powiedzieli:

    Mahavatar Kriya Babaji: Prawdy szukaj w medytacji, a nie w zakurzonych księgach. Aby ujrzeć księżyc, patrz w niebo, a nie w sadzawkę! – Khalil Gibran: Nauczyciele często są jak szyby: pozwalają widzieć prawdę, ale oddzielają od rzeczywistości. – Paulo Coelho: Jak strumienie i rośliny, dusze także potrzebują deszczu, ale deszczu innego rodzaju: nadziei, wiary, sensu istnienia. Gdy tego brak, wszystko w duszy umiera, choć ciało nadal funkcjonuje. – Mistrz Szeng-Jen „Bęben Dharmy”: Stosunkowo niewielu ludzi zdaje sobie jednak sprawę, iż do rozpoznania nietrwałej i iluzorycznej natury codziennego życia potrzebna jest poważna codzienna praktyka. Nie wystarczy tylko posłuchać czyiś słów, przeczytać książkę lub dojść do intelektualnego zrozumienia tej prawdy. O praktyce medytacji słyszało wielu, ale niewielu chce się jej naprawdę poświęcić. Jeszcze trudniej spotkać kogoś, kto praktykuje, budzi się ze snu i zamiast zapaść weń z powrotem, w końcu urzeczywistnia swą własną naturę.

    Medytacja najczęściej kojarzona jest słusznie z jakimiś wschodnimi i nieco egzotycznymi praktykami. Niektóre strony internetowe i publikacje, niestety zwykle paranoidalno-inkwizycyjne, straszą swoich czytelników tym słowem, twierdząc, że są to praktyki związane z przynależnością do jakiejś sekty, dokonując tym przestępczej psychomanipulacji na społeczeństwie. Wśród wielu różnych rodzajów medytacji istnieją również takie, które są związane z różnymi religiami jak buddyzmem czy hinduizmem, ale istnieje też wzorowana na metodach orientalnych medytacja chrześcijańska, praktykowana w wielu klasztorach. Osoby świeckie również mogą się jej nauczyć i czerpać pożytek z medytowania i wglądu. Zainteresowanych zachęcamy do poszukania informacji na ten temat u kompetentnych nauczycieli jogi, tantry czy ajurwedy. W tym tekście nie zajmujemy się zbyt szczegółowo technikami medytacyjnymi, ponieważ nie ma jednego, właściwego dla wszystkich sposobu przygotowania do medytowania. Każdy musi samodzielnie znaleźć sposoby, które mu najbardziej odpowiadają, a żeby je znaleźć powinien poznać różne szkoły ezoteryczne i wypróbować która z nich najbardziej mu odpowiada, a to z uwagi na poziom rozwoju własnej duszy, jaźni. Można i od początku trzeba medytować siedząc, można też stosować medytację aktywną, w ruchu, taką jak z ćwiczeń Tai-Chi czy Kalaripayat. Przegląd podstawowych używanych technik medytacyjnych można zaleźć na warsztatach dobrych liderów jogi, tantry czy ajurwedy.

    Bez praktykowania medytacji jak powszechnie wiadomo nie ma rozwoju wewnętrznego. Nigdy nie poradzimy sobie ze swoimi problemami, jeśli nie nauczymy się i nie nabierzemy nawyku regularnego wyciszania się, skupienia i koncentracji. Wszystkie problemy życiowe biorą się generalnie ze splątania emocjonalnego, mentalnego i duchowego. Jak myślimy, tak żyjemy, a w naszym życiu realizuje się tylko to, czego się boimy i w co głęboko wierzymy, a czasem to, czego dla nas chcą inni. Problem polega na tym, że często w ogóle nie mamy pojęcia o tym, w co naprawdę wierzymy, ponieważ niektóre przekonania są głęboko ukryte w podświadomości i nie mamy z nimi świadomego kontaktu. Czasem wystarczy jedno niefortunne zdanie wypowiedziane przez naszych rodziców lub inne autorytety, żeby zablokować nasz rozwój na długie lata, a nawet na całe życie. Podświadomość małego dziecka chłonie wszystko bezkrytycznie, a słowa rodziców i innych dorosłych, nawet zupełnie niemądre, przyjmuje jak boskie objawienie. Z drugiej strony często nie wierzymy naprawdę w to, w co według naszych przekonań wierzymy i w co wierzyć powinniśmy. Są to tylko deklaracje słowne lub nawet samooszukiwanie się, jak to widać na podstawie patologii w dużych systemach tradycyjnych religii.

    Żeby osiągnąć cel musimy się wyciszyć, ponieważ tylko w głębokiej ciszy i spokoju usłyszymy głos prawdy. Możemy wtedy usłyszeć głos naszego Anioła Opiekuna, Strażnika, którego ma każdy z nas, naszej Wyższej Jaźni, Aatmana, Puruszy lub samego Boga, Mahadeva. Oczywiście jeśli ktoś jest pełen lęku, może usłyszeć głos, którzy weźmie za głos diabła, lecz będzie to tylko manifestacja jego własnych obaw i niewłaściwych wierzeń. Medytacja jest doskonałą metodą samouzdrawiania, zarówno ciała jak i psychiki, dlatego coraz częściej praktykowana jest w szpitalach i w procesie psychoterapii. Wielu autorów taką uzdrawiającą życie, ciało i umysł medytację nazywa „medykacją”. Choroby, podobnie jak życiowe niepowodzenia, są najczęściej rezultatem niewłaściwego myślenia, stresów oraz hałasu, które stały się nieodłączną częścią naszego życia i dlatego najłatwiej, najbezpieczniej i najzdrowiej jest się ich pozbyć bez leków, praktykując odpowiednią medytację.

    Każdy z nas jest świątynią Boga i ma moc uzdrawiania siebie samego, chociaż o tym nie wie z powodu ignorancji, ściemnienia czy błędnej edukacji szkolnej. Dlatego jest  wielka potrzeba aby chodzić i szukać kogoś jest Guru/h, kto potrafi nawiązać kontakt z Bogiem i leczyć, kto pomaga zajrzeć do własnego wnętrza i tam, w głębi duszy pomaga znaleźć rozwiązanie problemów. Zadaniem medytacji jest nawiązanie kontaktu ze swoją własną boskością zwaną duszą czy wyższą jaźnią. Każdy z nas jest pierwotnie cząstką Boga, ale niewielu ma tego świadomość, a jeszcze mniej umie z tego korzystać. Wmówiono nam, że jesteśmy nieczyści, niedoskonali i niegodni, a przez to bardzo oddaleni od Boga. Osoby zniewolone przez upadającą religię uważają mówienie o własnej boskości za herezję i arogancję i potępiają takie praktyki. Większość z ludzi nie czuje się godna, żeby bezpośrednio kontaktować się z Bogiem czy Aniołami (Deva). Sprawia to, że jesteśmy jak niekochane dzieci, odtrącone i wzgardzone przez rodziców. Jest to paradoksalnie dziwne, zważywszy że religia powołuje się stale na słowa Jezusa, a Jezus nauczał przecież, że Bóg nas kocha i troszczy się o nas.

    Bóg, Anioły (Devas) i uzdrawiające energie są wszędzie wokół, a najwięcej jest ich oczywiście w otoczeniu przyrody i tam najłatwiej jest nawiązać z nimi kontakt. Dlatego pobyt na wakacjach ma taki dobry wpływ na zdrowie – gdybyśmy urlop spędzali w mieście nie czulibyśmy się równie dobrze, jak po pobycie na wsi lub w innym cudownym miejscu. Jednak i w mieście możemy sobie poradzić, bo wystarczy znaleźć spokojny kąt w mieszkaniu, poprosić rodzinę o zrozumienie (a więc nie przeszkadzanie przez ok. 24 minuty) i regularnie w nim praktykować. A jeszcze lepiej jest medytować wspólnie, całą rodziną czy z kilkoma wiernymi przyjaciółmi. Najskuteczniejsza jest medytacja praktykowana 2 razy dziennie, rano i wieczorem, po 24 lub 48 minut. Niestety, nie zawsze jest to dla wszystkich możliwe, więc z konieczności można ograniczyć się do jednego razu, bo lepiej choć raz na dobę a dobrze, niż wcale. Pory świtu i zmierzchu uchodzą za energetycznie najkorzystniejsze dla bardziej uzdrawiających i rozwijających praktyk medytacji!

    Na początku najwięcej kłopotu może sprawić zapanowanie nad chaotyczną aktywnością umysłu określaną jako stan beta fal mózgowych. Ludzie są  przyzwyczajeni do tego, że ich umysł cały czas jest czymś zajęty. Jeśli nie jest, to jego aktywność przejawia się nieustającym „wewnętrznym gadaniem”, z którego często w ogóle człowiek nie zdaje sobie sprawy. To wewnętrzne gadanie towarzyszy nam stale, przez co przyzwyczajamy się do niego i przestajemy je zauważać. Myślenie wymaga dużo energii, tak więc ta niepotrzebna aktywność w stanie beta bardzo ludzi wyczerpuje. Niektórzy mają umysły gadające nawet w nocy, gdy powinni spać i wypoczywać. To już jest bardzo niebezpieczny objaw i ostatni moment, żeby coś z tym zrobić. Taki stan grozi problemami ze zdrowiem psychicznym i nie wolno go lekceważyć! Tak więc na początku musimy nauczyć się opanowywać swój umysł, chociaż nic na siłę, bo może być jeszcze gorzej u osób które już popadły w głębokie patologie umysłowe i psychiczne. To na czym się koncentrujemy rośnie w siłę i materializuje się, tak więc koncentrowanie się na walce zwiększa opór „wroga”. Są różne sposoby radzenia sobie z tym problemem.

    Siadamy z zamkniętymi oczami w wyprostowanej i wygodnej pozycji i staramy się zrelaksować, to znaczy rozluźnić mięśnie i wyciszyć umysł. Szczególnie zwracamy uwagę na mięśnie wokół oczu – gdy one są rozluźnione, rozluźnia się też cała reszta twarzy. Można skupiać się na oddechu, np. wdychając powietrze jedną dziurką, a wydychając drugą, licząc oddechy lub starając się dyskretnie obserwować, jak powietrze wchodzi do nosa i z niego wychodzi. Możemy też zastosować metodę zwaną „stop”. Gdy zorientujemy się, że nasz umysł zaczyna produkować niepotrzebne myśli mówimy „stop” i staramy się utrzymać stan relaksu z wolnym od przypadkowych myśli umysłem. Można medytować z mantrą (którą można dostać od autentycznego Guru/h) lub bez, w grupie lub samotnie. Sposobów jest wiele, jednak praktyka w chociaż kilkuosobowych grupach jest niezbędną podstawą nawet dla wysoko zaawansowanych w praktykach medytacyjnych.

    Po osiągnięciu stanu wyciszenia i głębokiego relaksu powinniśmy poprosić naszą Duszę, Wyższą Jaźń lub samego Boga (Anioła) o pomoc w rozwiązywaniu i pokonywaniu życiowych trudności i w dążeniu do osiągnięcia wyższego rozwoju duchowego oraz wyższej świadomości. Jest to rodzaj modlitwy, ale w niczym nie przypomina ona powszechnie stosowanego klepania próśb, czy pacierzy. Taka modlitwa jest naprawdę skuteczna, i nie ma na początek znaczenia, czy nawiązaliśmy kontakt ze swoją własną Nadświadomością, Aniołem Stróżem czy Bogiem. Natomiast w ciągu całego dnia powinniśmy starać się panować nad naszym myśleniem, nie pozwalać umysłowi na niepotrzebną aktywność, szczególnie na negatywne myślenie czy emocje oraz kierować swoją uwagę na pozytywną stronę rzeczywistości. Nawet jeśli dzieje się coś, co wydaje się złe, należy pamiętać, że na Ziemi nic nie jest tylko złe, ani tylko dobre. Mądry lud wymyślił przysłowie „Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło” i to powinno być mottem naszego życia. Po pewnym czasie okaże się, że praktyki medytacji odmienią nasze życie i przywrócą lub pozwolą zachować zdrowie.


    Medytacja Naukowo

    Medytacja może być potraktowana jako jedna z najstarszych terapii ciało-umysł, czyli terapii psychosomatycznych. Obecnie coraz bardziej zwraca się uwagę na wpływ umysłu człowieka na stan jego zdrowia, dlatego niejednokrotnie podkreśla się ogromną wartość terapeutyczną i leczniczą medytacji. Jednym z najprostszych wyjaśnień mechanizmów jakie zachodzą podczas medytacji jest teoria o równoważeniu się układu sympatycznego i parasympatycznego. O ile działanie układu sympatycznego jest ważny w sytuacjach wymagających wysiłku i mobilizacji, to działanie układu parasympatycznego pełni bardzo istotną rolę w procesie regeneracji całego ludzkiego organizmu. Medytacja, na poziomie autonomicznego układu nerwowego, stymuluje aktywność układu parasympatycznego, poprzez co przyspiesza i zwiększa poziom regeneracji organizmu. Chociaż funkcja ta jest bardzo ważna jeżeli chodzi o zdolności do odpoczynku fizycznego i psychicznego, to jednocześnie pełni bardzo istotną rolę w naszej zdolności do mobilizacji – im jesteśmy bardziej zregenerowani, tym poziom naszej skuteczności podczas mobilizacji jest wyższy.

    W praktyce zatem, medytacja może być zarówno narzędziem do uwolnienia się od nadmiaru stresu i doświadczenia wewnętrznego spokoju, jak i jest środkiem sprzyjającym naszemu sprawnemu funkcjonowaniu w codzienności. Medytacja uczy bowiem osiągania optymalnego stanu napięcia, bowiem kiedy nadmiernie czegoś chcemy, tak iż nas to przesadnie spina czy wręcz paraliżuje, wtedy, pomimo włożenia bardzo dużej ilości energii – osiągamy mierny rezultat. Optymalny rezultat osiągamy przez wypośrodkowany poziom napięcia i pobudzenia poprzez równowagę pomiędzy mobilizacją, a relaksacją, napięciem, a odprężeniem. Wtedy nasz autonomiczny czyli podświadomy, niezależny od świadomych myśli układ nerwowy funkcjonuje optymalnie wydajnie, co oznacza, że nasza życiowa energia osiąga swoją optymalną drożność. Odkryto bardzo dużą wartość medytacji w leczeniu wszelkich chorób przewlekłych, m.in. chorób układu krążenia, należących do najpoważniejszych chorób cywilizacyjnych. Regularne uprawianie medytacji zwiększa odporność organizmu, poprzez co zmniejsza się ogólna zachorowalność. Niektóre badania sugerują, że zdarzają się nawet przypadki remisji raka (choroby nowotworowej) na wskutek głębokiego praktykowania medytacji.

    Medytacja wpływa na działanie ośrodkowego (centralnego) układu nerwowego, na co wskazują zmiany w wykresach fal EEG oraz badania metodą skaningową. Ponadto stwierdzono także jej wpływ na układ hormonalny, m.in. stwierdzono zwiększenie się poziomu melatoniny i DHEA, a spadek poziomu kortyzolu i TSH. W niektórych państwach, m.in. w USA, Kanadzie, Australii, Indii czy Wielkiej Brytanii, powstają rządowe programy wdrażania terapii poprzez medytację przy leczeniu chorób przewlekłych. Optymalnym stanem rzeczy byłoby, gdyby osiąganie równowagi wewnętrznej pomiędzy pobudzeniem a hamowaniem, pomiędzy reagowaniem na stres, a zrelaksowaniem się, jaką daje medytacja, stało się regularnym elementem współcześnie stosowanych technik w przypadku zaburzeń fizycznych i psychicznych. Medytacja jest znajdywaniem równowagi pomiędzy własnym staraniem się o to, by było dobrze, pomiędzy zabieganiem o przebieg spraw i tor naszego życia, a współpracą z wyższymi duchowymi siłami kosmosu nazywanymi Bogiem, Absolutem, Nieskończonością, itp. Medytujący, będąc na poziomie swojego „ja” i świadomości, jednocześnie otwiera się na podświadome rezerwuary energii życia, jak i nadświadome światło Ducha.

    Pojęcie „świętość”, które jest w istocie bardzo bliskie znaczeniowo słowu naturalność, jeżeli mamy na uwadze pełną duchową naturalność – sięgającą jądra naszej egzystencji, a nie jedynie naturalność biologiczną – może być czasami metodycznie przedstawione jako stan „nie-ja”. Jak zwracają uwagę wielcy praktycy medytacji „nie-ja” w istocie jest bliskie pojęciu „prawdziwe ja”, bo kiedy rozluźniamy wszystkie napięcia na punkcie naszych opinii, lęków, niechęci, kiedy pozwalamy sobie na odczucie, w wewnętrznej ciszy, harmonii ze wszystkimi aspektami rzeczywistości, wtedy doświadczamy najbardziej prawdziwego ja. Mówiąc językiem chrześcijan – „nie-ja” jest jakby „pokorą” – gotowością umysłu na otwarcie się Nieskończonej Mądrości Boga. Ponieważ jednak medytacja opiera się na doświadczeniu, a nie na wierze w jakieś absurdalne dogmaty, dlatego bardziej precyzyjnym określeniem tego otwarcia się na nieskończoność jest „nie-ja”. Nie-ja, to rozluźnienie napięć naszego ja/ego tak, by nasza świadomość mogła się się dopełnić nieskończonością życia i światła.

    Podobnie jak wszyscy żyjemy, tak też każdy z nas może w jakimś, właściwym dla siebie, zakresie doświadczać medytacji. Każdy z nas, nawet jeżeli nie posługuje się celowo i świadomie intuicją, korzysta w jakimś zakresie z witalnej energii przyrody i duchowej energii Nieskończonego Źródła/Ducha. Bez tego jego życie nie byłoby możliwe w żadnym aspekcie. Wyobrażenia o samym tylko materialnym przebiegu procesów życiowych są jedynie koncepcjami naszego poziomu mentalnego i przejawem naszej zdolności myślenia – jednak są utopijne wobec faktów, które stają się bardziej jasne, gdy osiągamy większy wgląd w wyższe wymiary siebie i całości życia. Medytacja jest bardziej świadomym i celowym dostrajaniem się do rezerwuarów witalnej energii życia i świetlistej energii Ducha, a wiele zjawisk kwantowych mocno potwierdza pradawne nauki jogi. Dzięki temu także nasza logiczna zdolność myślenia działa w bardziej sprzyjającym środowisku, gdy jest to środowisko większego odczucia energii i mniejszego odczuwania lęku, a nasze ludzkie ego, ja, wyraża się w bardziej zrównoważony i dojrzały sposób.


    Medytacja a fizjologia

    Badania nad wpływem medytacji na fizjologie człowieka rozpoczęto przeprowadzać już w latach 60-tych choć istnieją i takie z XIX wieku, jeśli o zachodnią naukę chodzi. Stosunkowo szybko stało się jasne, że medytacja zarówno zmienia stan fizjologiczny organizmu, jak i fizyczny. Ujmując te wyniki najbardziej ogólnie możemy powiedzieć, że medytacja, od strony fizjologii rzecz ujmując, jest bardzo szczególnym stanem, w którym utrzymywany jest wysoki poziom działania, aktywności, czy pobudzenia centralnego układu nerwowego i uważności, a jednocześnie występuje głęboki odpoczynek i relaksacja. Innymi słowy – dhyana, medytacja to taki stan relaksu i rozluźnienia, w którym nie pojawia się ospałość i wyhamowanie aktywności układu nerwowego, ale wręcz przeciwnie – znaczny wzrost jego zdolności funkcjonowania.

    Oprócz wspomnianego powyżej oddziaływania medytacji na centralny układ nerwowy jak wysoka zdolność percepcji, przy jednoczesnym relaksie ciała, medytacja oddziałuje na szereg innych układów fizjologicznych. Medytacja ma bardzo duży wpływ na proces oddychania – zmniejszając m.in. zużycie tlenu. Wpływa samoczynnie na rytm oddechu – oddech zwalnia się i pogłębia samoczynnie, kiedy uspokaja się umysł nawet jeśli medytujący nie stara się nic z nim robić. Zanotowano także przypadki poprawnego funkcjonowania fizjologii podczas chwilowych okresów ustania oddechu. Można wiązać to zapewne ze zmniejszaniem się poziomu zużycia tlenu podczas zaawansowanych stanów medytacyjnych. Dlatego takie ustanie oddechu pojawiało się spontanicznie w tych fazach medytacji, które praktykujący określali jako szczytowe pod względem intensywności.

    Ponadto pojawiły się podczas badań niezbite dowody, że stan umysłu, jaki pojawia się podczas medytacji, wpływa bardzo istotnie na układ neuroendokrynologiczny i wydzielanie hormonów przez gruczoły dokrewne. Szczególnie dokładnie poznano wpływ medytacji na aktywność hormonalną przysadki mózgowej i nadnerczy. Równie ciekawym obszarem badań dotyczących działania medytacji, jest jej wpływ na psychikę. To właśnie psycholodzy należeli w zachodnich środowiskach naukowych do najwcześniejszych obrońców technik medytacji. Bardzo wielu psychologów klinicznych stosowało medytację jako terapię, uzupełniającą już od lat 20-tych XX wieku. Szczególnie istotną jej wartością w psychoterapii jest wpływanie na obniżenie poziomu lęku i depresji, których często bez medytacji nie daje się w żaden sposób uleczyć metodami farmakologicznymi. Wiele tak zwanych psychoz to także źle zdiagnozowane przypadki nawiedzeń przez anioły, demony lub duchy zmarłych i jedynie zrozumienie zjawiska oraz nauka radzenia sobie z takimi zjawiskami z pomocą technik medytacyjnych może cudownie uleczyć „pacjenta”, któremu potrzeba bardziej Guru/h i psychologa od zjawisk związanych z przeżyciami religijnymi i mistycznymi.


    Medytacja czyli Dhjana

    Medytacja – najkrócej mówiąc – to rozwój samopoznania, lepszy kontakt ze sobą ale także i z otoczeniem, poznawanie swojego prawdziwego „ja”. Popularne słowo medytacja pochodzi od łacińskiego meditatio w językach zachodnich, bo na Wschodzie używa się zazwyczaj dhjana [Dhyaana], co oznacza potocznie „rozważanie, zagłębianie się w myślach”. W praktyce jednak medytacja może się zaczynać od ćwiczeń w rozważaniu i koncentracji, od doskonalenia funkcji umysłowych – mentalnych, ale po jakimś czasie staje doświadczaniem własnej duchowości, gdyż sfera duchowa jest kolejnym poziomem świadomości: ciało-emocje-umysł-duch. Medytacja zasadniczo nie należy do jakiegoś jednego systemu religijnego i sama w sobie nie wymaga przyjęcia jakiejś jednej wiary i religii. Dobrym zdefiniowaniem byłoby powiedzenie, że medytacja dotyka sedna i esencji wszystkich religii, gdyż wszystkie dojrzalsze, starsze  religie mają na celu zainspirowanie człowieka do odkrycia swojego wymiaru duchowego. Joga wskazuje dhjanę jako istotny czy esencjonalny stopień zaawansowania w praktykowaniu wszelkich jogicznych ćwiczeń jakie wogóle istnieją! Traktaty o jodze powiadają jednak, że „korzeniem czy podstawą medytacji jest osoba Guru/h – żywego, świętego mistrza duchowego”, co pokazuje, że dobre kierownictwo duchowe w praktykach medytacji jest absolutnie niezbędne! Dhyana mulam guru murtih!

    W praktyce medytacje spotyka się zarówno w religiach Wschodu, jak i u mistyków chrześcijańskich (medytacja chrześcijańska) oraz jako skuteczną metodę w psychoterapii. Praktykuje się ją zarówno w celach zdrowotnych, w celach psychoterapeutycznych, jak i w celach bardziej duchowych – np. w celu osiągnięcia oświecenia, zespolenia z Absolutem/Bogiem, w celu przezwyciężenia lęku przed śmiercią, czy wreszcie w celu rozwinięcia mistrzostwa w jakiejś sztuce. Ponieważ medytacja rozwija coraz większą kontrolę nad własnym umysłem, gdzie jest ona niejako duchowym mięśniem, za pomocą którego zarządzamy swoim umysłem, a także emocjami i zdarza się, że również ciałem, często praktykuje się ją obok jakiejś innej sztuki, aby posiąść w niej doskonałość – np. w sztukach walki, w sztuce kaligrafii itd. Wynika to z tego, że podczas medytacji doświadcza się faktycznego zapanowania nad swoim umysłem i przekroczenia jego ograniczeń – odkrywamy, że sfera duchowa faktycznie odgórnie zarządza zarówno umysłem i myśleniem, jak i emocjami oraz ciałem. Jednak nie jest to zarządzanie typowe dla indywidualnego poziomu ego, ale raczej oparte na poczuciu uniwersalnej harmonii.

    Rodzi się pytanie, czy współczesna adaptacja wschodnich systemów duchowych do kultury Zachodniej jest właściwa. Przeciwnicy tego procesu w swym inkwizycyjnym zaślepieniu mówią, że nie, choć czerwienią się przy tym i spuszczają oczy. Warto zwrócić jednak uwagę, że kultura europejska, podobnie jak każda inna wielokrotnie podlegała wpływom innych kultur. Po pierwsze samo chrześcijaństwo napłynęło do Europy z Azji Mniejszej, skąd się wywodziło. Po drugie, już za czasów chrześcijańskich, ekspansja kultury arabskiej na północ Afryki i potem do Hiszpanii spowodowała, że do Europy dotarło wiele trendów naukowych i filozoficznych – zaczerpnięto wtedy wiele z obszarów matematyki i medycyny, jak i na nowo odkryto Arystotelesa i filozofię starożytną (grecką). Przenikanie się kultur wielokrotnie jest rozwojowe dla całej cywilizacji. Rodzi się jednak drugie ważniejsze pytanie – czy próba adaptacji duchowości wschodniej i wschodnich technik medytacyjnych dla Zachodu nie spowoduje spłycenia tych nauk i ścieżek duchowych? Część wielkich i wybitnych nauczycieli duchowych uważa jednak, że istotne i potrzebne jest to, aby z dawnych tradycji umieć wydobyć to, co stanowi esencję i faktyczną treść duchową, a nie poprzestawać na samym tylko naśladowaniu kultury. Nauki duchowe są bowiem tym, co może być wyrażone w każdej kulturze, nie polegają one natomiast na samych tylko zwyczajach kulturowych czy społecznych dlatego należy dokładnie i dogłębnie wyjaśniać znaczenie i sens praktykowania każdego elementu jaki jest stosowany, nic nie robiąc bezmyślnie z samego małpiego naśladownictwa czy chęci przypodobania się liderom grupy!

    Zdaniem wielu mistrzów, warto jednak docenić rolę nauczycieli duchowych, mistrzów i guru/h. Tak na przykład tybetańskie nauki dzogczen, podobnie jak cała joga czy tantra które uważa się za szczególnie zaawansowane i głębokie, co do swojej treści, i które mogą być zaadoptowane do każdych warunków i każdej kultury, nie mogą jednak funkcjonować bez zrealizowanego mistrza, guru/h, który przekaże uczniowi główną zasadę medytacji dzogczen – przebywanie w stanie pełnej obecności i uwagi. Wiele przesłań wskazuje na to, że zainteresowanie medytacją w nowoczesnej kulturze postindustrialnej będzie się systematycznie coraz bardziej zwiększać. Tak jak niegdyś, z końcem XIX wieku, coraz bardziej powszechna dla ogółu zaczęła stawać się edukacja, oferująca większej ilości ludzi osiągnięcie jakiegoś wyższego poziomu dojrzałości intelektualnej, tak też, stopniowo, do powszechnych systemów kształcenia i rozwoju wejdzie trening relaksacyjny, gwarantujący ludziom większą dojrzałość emocjonalną, jak i sama medytacja właściwa, dhyana, sprowadzająca większą dojrzałość duchową. Społeczeństwa, które będą w większym kontakcie ze sobą i duchową podstawą wszechświata (tzw. „Bogiem”), będą w stanie budować codzienność w sposób znacznie bardziej satysfakcjonujący. Ponadto – stopień w jakim cieszy nas to, co postrzegamy, zależy właśnie od naszej inteligencji emocjonalnej i duchowej. Już dzisiaj zauważa się tendencję, by np. wprowadzić medytację jako narzędzie lecznicze, bo medytacja lecznicza jest wprowadzana w USA czy Kanadzie i Australii w niektórych postępowych środowiskach medycznych, czy wspierając proces uczenia się w szkołach publicznych.

    Pod koniec XX wieku także wiele środowisk chrześcijańskich zainteresowało się medytacją. Z jednej strony zauważyć można powrót do wcześniejszych fragmentarycznych tradycji mistycznych chrześcijaństwa, a z drugiej – gotowość do asymilacji sekretnych technik wschodnich, jak to robią przykładowo benedyktyni. Wielu autorów i duchownych podjęło się odkrywania na nowo śladów dawnej mistyki chrześcijańskiej i kabały. Podobnie niektóre klasztory i środowiska chrześcijańskie otworzyły się na wprowadzenie do swoich praktyk duchowych technik takich jak zen czy joga/h. Tak jak w przypadku psychoterapii – metody te niekoniecznie narzucały swój światopogląd, a dawały dosyć skuteczne narzędzia oddziaływania na zaburzoną sferę emocji, tak tutaj, w środowisku chrześcijańskim, odnaleziono w tych technikach narzędzia do pogłębienia swoich przeżyć z obszaru sacrum, które niekoniecznie musiały kolidować z wyznawanym systemem wiary.


    Medytacja – Bhp

    Medytacja jest metodą bezpieczną, choć z ilością technik koncentracji nie należy na początku przesadzać – powinniśmy nie przetrenowywać umysłu, podobnie jak nie zaleca się przetrenowania ciała w sporcie. W przypadku poważniejszych zaburzeń psychicznych (schizofrenia, cyklofrenia, obsesyjne zaburzenia osobowości), bardziej wskazana może być wcześniejsza psychoterapia skonsultowana z psychoterapeutą religijnym znającym się dobrze na doświadczeniach mistycznych. Chodzi o to, że medytacja ma być zapanowaniem nad swoim umysłem, manasem, a następnie przekroczeniem go poprzez wyciszenie umysłu – osoby o wspomnianych zaburzeniach mogą zaś nadmiernie ulegać swoim aktywnościom mentalnym (np. traktować zaburzenia umysłowe jako wizje pochodzenia boskiego), nie umiejąc przekroczyć ich i zdystansować się do nich. Pomocne może być w takim przypadku przejście treningu psychoterapii i nauczenia się medytacji wyciszającej. Medytacja ma przecież oczyścić poziom mentalny, a przy okazji także emocjonalny i duchowy, by bardziej wyraźnie pojawił się poziom duchowy. Jeżeli ktoś – z powodu zaburzeń osobowości – jeszcze bardziej zakłóca i zanieczyszcza poziom mentalny, to tego typu postępowanie błędnie nazywane medytacją, raczej nie poprawia jego samopoczucia i ogólnej kondycji.

    Są to nieliczne ekstremalne przypadki, gdy nie zaleca się zbytniego wchodzenia w odmienne stany świadomości ponieważ osoba zamiast wchodzić w świadomość duchową, rozwija zakłócenia sfery mentalnej. Zdarza się jednak, że jakiś mistrz – osoba wysoko zaawansowana w medytacji – jest w stanie pozytywnie wpłynąć na człowieka o poważnym schorzeniu psychicznym i nauczyć go metod, którymi sobie pomoże. W światowych badaniach nad medytacją stwierdzono szereg jej dobroczynnych skutków. Stwierdzono m.in., że medytacja: – zwiększa poczucie harmonii umysłu, akceptację i pewność siebie, zwiększa łatwość bycia „tu i teraz”, zmniejsza podatność na stres, obniża poziom lęku, zwiększa empatię i spontaniczność, zwiększa niezależność od narkotyków i innych środków uzależniających. Ponadto dhyana pomaga przy wielu dolegliwościach psychosomatycznych, takich jak: nadciśnienie, arytmia serca, migrena, bezsenność, niepokój i napięcie wewnętrzne, chroniczny ból, bezpłodność nieznanego pochodzenia itp. Interesujące są także coraz bardziej popularne na świecie badania i eksperymenty nad wartościami terapeutycznymi i resocjalizującymi medytacji przeprowadzane na więźniach w niektórych więzieniach i to nie tylko w Indii czy USA. Okazuje się, że zazwyczaj zastosowanie medytacji w więzieniach dawało wyraźnie zauważalne efekty objawiające się polepszeniem kontaktów więźnia z personelem oraz zmniejszenia poziomu agresji i napięcia wewnętrznego u więźniów.


    Techniki relaksacji i medytacji

    Podstawą medytacji jest uciszyć Twoje myśli przez skupienie się tylko na jednej rzeczy, co zwane jest relaksacją, odprężeniem. W przeciwieństwie do hipnozy, która jest bardziej pasywnym przeżyciem, medytacja jest aktywnym procesem, który stara się wykluczyć inne myśli dzięki koncentracji myśli na temacie medytacji. W każdym przypadku – pomocnym jest jeśli Twoje ciało jest rozluźnione. Powinno być ono w pozycji, w której możesz przebywać wygodnie przez dłuższy okres czasu, na początek idealnie 20-30 minut. Jeśli jesteś wystarczająco giętki: pozycja lotosu może być od początku odpowiednia. W innym przypadku, siedzenie na komfortowej poduszce lub leżenie na macie jogicznej czy śpiworze może być równie efektywne. Możesz użyć wielu różnych technik koncentracji, a którą wybierzesz zależy od osobistych upodobań i doradztwa Guru/h. Niektóre z nich są opisane poniżej:

    Oddychanie:
    Użyteczną metodą może być skupianie swojej uwagi na oddychaniu. Koncentruj się na swoich wdechach i wydechach czemu mogą temu towarzyszyć numery od 1 do 9 liczone mentalnie. Możesz wyobrażać sobie zmieniające się obrazy numerów z każdym oddechem, chociaż lepiej używać sylaby Om do skupiania i liczenia. Alternatywnie – możesz wyobrażać sobie zdrowie i spokój wpływające do Twojego ciała w czasie wdechu, i wypływający stres i ból w czasie wydechu.

    Skupienie na obiekcie:
    Tutaj skupiasz uwagę całkowicie na badaniu jakiegoś obiektu. Przyjrzyj się, podczas medytacji, jego najdrobniejszym detalom. Zbadaj kształt, kolor, różnicę, budowę, temperaturę i ruchy tego obiektu. Często używanymi obiektami są kwiaty lub płomień świecy, także postać Guru/h czy anioła. Możesz jednak użyć innych obiektów (np. budzika, lampy, filiżanki) z takim samym skutkiem.

    Skupienie na dźwięku:
    Niektórzy lubią skupiać się na dźwiękach. Klasycznym przykładem jest staro indyjskie „Om”, znaczące „boskość”, „moc”, „perfekcja”. Czy będzie to dobra technika, czy nie, zależy od Ciebie.

    Wyobraźnia:
    To może być bardzo odświeżający i przyjemny sposób medytacji. Kreujesz w umyśle obraz przyjemnego i relaksującego miejsca. Wykorzystaj przy tym wszystkie zmysły: „zobacz” to miejsce, „usłysz” dźwięki, „poczuj” zapach, „wyczuj” temperaturę i ruch wiatru. Ciesz się tą lokacją w Twoim umyśle.

    W każdym przypadku ważnym jest trzymać Satkaram – skupioną uwagę. Jeśli pojawią się inne myśli lub przeszkody, pozwól im „odpłynąć”. Jeśli to konieczne, wyobraź sobie przyczepianie myśli do obiektów i wtedy „przesuń” obiekty poza obszar Twojego skupienia. Możesz zauważyć, że Twoja uwaga załamuje się gdy zaczynasz martwić się o upływający czas. W takim przypadku dobrze jest ustawić budzik na czas, w którym masz już skończyć medytacje. Przekonasz się, że gdy będziesz praktykować medytacje, Twoja uwaga się zwiększy, podobnie jak i kreatywność czy zaradność.

    Kluczowe punkty:

    Relaksacja (Pratyahara) jest użyteczną metodą wstępną do Medytacji. Daje ona okres spokoju i czas, w którym możesz dać swojemu ciału odpocząć i oczyścić swój umysł (psychikę) ze stresujących myśli i emocji. Robisz to na początek przez koncentrowanie się na jednej rzeczy przez dłuższy okres czasu, pewnie 20-30 minut, jakieś pół Muhurty, czyli 24 minuty. Obiektem koncentracji może być oddychanie, energia, jakiś konkretny obiekt, dźwięk, obraz słońca lub wyobrażona scena. Okres połowy Muhurty, wedyjskiej godziny, jest czasem przez jaki dziecięcy umysł potrafi utrzymywać skupienie i koncentrację!

    Techniki fizycznej relaksacji (Yogoda)

    Metody typu Yogoda są skuteczne wówczas, kiedy procesy fizyczne wywołały stres, czyli kiedy masz napięte mięśnie lub kiedy do krwiobiegu dostała się duża ilość adrenaliny. Jedna z najlepszych technik fizycznej redukcji stresu jest regularnie uprawiana aktywność fizyczna, taka jak prawidłowa praktyka asan (chiń. czi-kung, qi-kung) czy jogging znany lepiej jako bieg transowy. Ćwiczenia nie tylko poprawiają kondycje fizyczną, ale również obniżają napięcie mięśniowe i poprawiają jakość snu. Ponadto ćwiczenia fizyczne przynoszą jeszcze wiele innych korzyści, których zazwyczaj sobie nie uświadamiamy. Ćwiczący powinni pamiętać o takich faktach historycznych jak pochodzenie Czi-kung (Qi-kung) z systemu Hatha Joga/h czy pochodzenie Tai-Chi z północnoindyjskiego systemu Kalaripayat! Ćwiczenia Asana/s Poprawiają ukrwienie mózgu a tym samym przyczyniają się do lepszego zaopatrzenia tkanki nerwowej w substraty energetyczne oraz tlen. Dzięki temu aktywność intelektualna przynosi lepsze efekty.

    Obciążone procesami myślowymi neurony zużywają więcej produktów energetycznych, nasila się metabolizm, a to w konsekwencji prowadzi do powstawania większej ilości produktów przemiany materii, które obniżają efektywność myślenia, zaś przy długotrwałym wpływie prowadzą do uszkodzenia tkanki mózgowej. Dzięki aktywności fizycznej zwiększa się ukrwienie mózgu a tym samym następuje usuwanie produktów przemiany materii. Czasami potrzeba też przemycia i gruntownego oczyszczenia jelita grubego z nawarstwionych produktów przemiany materii, czyli po prostu lewatywy (Basti) zwanej teraz naukowo kolonoterapią! Aktywność fizyczna powoduje produkcję substancji określanych mianem endorfin. Obecność ich we krwi poprawia samopoczucie. Niestety wiele osób przejawia niewłaściwą postawę wobec aktywności fizycznej takiej jak jogging czy ćwiczenie Asana/s. Nadrzędna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi tak: uprawianie sportu jest przyjemnością, jeżeli w twoim przypadku tak nie jest, być może warto zmienić dyscyplinę. Warto polecać także trening jogicznych sztuk walki takich jak oparta na na Hatha Joga/h metoda Wojowników Szamballa, czyli Kalaripayat!

    Progresywna relaksacja mięśniowa

    Progresywna relaksacja mięśniowa (PMR) jest technika ściśle fizyczną służącą do relaksacji w stanach silnego napięcia mięśniowego. Joga przekazuje tę metodę jako dobrze znaną starodawną technikę Jogoda [Yogoda], polecaną przez mistrzów takich jak Jogananda, Babaji, Ananadamurti, Mohan Baba i innych wielkich duchowych nauczycieli. Zasada jest następująca: napinasz bardzo mocno pewną grupę mięśni by były możliwie najbardziej ściśnięte. Utrzymujesz je w takim stanie przez kilka/naście sekund. Następnie rozluźniasz do stanu sprzed ćwiczenia. Konsekwencją jest to, że świadomie starasz się rozluźnić je jak najlepiej. Progresywną relaksację mięśniową, w zależności od potrzeb, możesz stosować tylko do jednej grupy mięśni lub do wszystkich. Aby sprawdzić te metodę zaciśnij pięść najmocniej jak potrafisz, trzymaj ją w ten sposób kilka sekund a następnie rozluźnij mięśnie do stanu sprzed ćwiczenia i jeszcze raz – świadomie rozluźnij najbardziej jak potrafisz. Po skończeniu ćwiczenia odczujesz głęboką relaksacje mięśni, szczególni jeśli będziesz praktykować w rytmie oddychania, bo dla zwiększenia efektu relaksacji, możesz połączyć progresywna relaksacje mięśniową z technika oddechów i/lub wizualizacji. Zwykle ćwiczenie rozpoczyna się od tensji i rozluźniania stóp w pozycji leżącej, znanej jako Śavasana! Ćwiczenie układów Asana/s a także Form Kalaripayattu oparte jest na dynamice napinania i rozluźniania mięśni oraz powiązanej z tym rytmice oddychania!

    Kontrola oddechu

    Metoda głębokich, dolnobrzusznych oddechów jest bardzo skuteczną technika relaksacji i zarazem podstawą tak Hatha Jogi, Zen jak Kalaripayat (Tai-Czi). Na tej filozofii oparte jest ludowe porzekadło nakazujące wziąć dziesięć głębokich oddechów by odzyskać spokój. Metoda ta daje jeszcze lepsze efekty w połączeniu z progresywna relaksacja mięśniową, medytacją lub wizualizacją. Huna zaleca codziennie praktykować 50 głębokich zrelaksowanych oddechów. Joga poleca w różnych wariantach od 21 rano i wieczorem do 84 lub 108 ćwiczeń oddechowych w sesji! Chińska medycyna tradycyjna poleca cztery razy dziennie po około pół godziny pogłębianego oddychania leczniczego dla pacjentów! Rada w postaci głębokiego oddychania przez około 6 minut każdego ranka w połączeniu z wyobrażaniem sobie wchłaniania świetlistej energii świtu poranka, Prańa/h, jest typowym zaleceniem każdego systemu Jogi!

    Ćwiczenia Wprowadzające w Medytacje

    Wstępem do każdej medytacji jest relaks i wyciszenie umysłu, czyli jogiczna Pratyahara, często źle rozumiana lub kiepsko ćwiczona w różnych klubach „ezoterycznych”. Najszybsza metoda relaksacji polega na przejściu świadomością od najdalszych krańców ciała (palce stóp) do głowy i sprowadzenie mięśni do harmonijnej równowagi między napięciem i rozluźnieniem. Po osiągnięciu równowagi daje się odczuć wyraźna przyjemność płynąca z przebywania w swoim ciele. Pogłębienie tego stanu daje sięgnięcie świadomością aż do szpiku kostnego i wypełnienie ciała równoważącymi, złoto-żółtymi energiami elementu ziemi – za wyjątkiem kości, nerek i układu nerwowego, dla których naturalne są krystalicznie chłodne, niebiesko-granatowe energie wody. Głębsza praca nawiązuje do kolorystyki każdego z pięciu tradycyjnych żywiołów w postaci energii świetlnej, to jest ziemi, wody, ognia, powietrza i eteru (Aakaaśa, „Akasza”)!

    Wyciszenie umysłu i emocji osiąga się przez mentalną harmonizację i zabezpieczenie przed negatywnymi  zewnętrznymi wpływami czakramów: Manipura, Anahata i Ajna (Adźńa). Pamiętać przy tym należy o harmonizacji pogłębionego oddechu przez wprowadzenie go w niewymagający kontroli falujący rytm. Blokady oddechu najlepiej rozpracować metodami Prańa Joga/h nawet w postaci uproszczonej jak rebirthing. Bardzo ważną pomocą w medytacji jest rozpoznanie własnych blokad percepcji, identyfikacja fiksacji i zwiedzeń oraz lokalizacja odpowiadających im wzorców, engramów. Kluczem do transformacji tych ograniczeń jest ich akceptacja i zdystansowane spojrzenie na nie, tak jak i na swoje ego, które na wysokim poziomie duchowym ulega sublimacji i rozpuszczeniu w świetle i mocy Kosmicznej Wyższej Jaźni, Boskiej Duszy, Aatma-puruszy.

    Czasem okazuje się, że inni ludzie mnie lub bardziej świadomie podłączają się energetycznie do osoby medytującej. Niezależnie od interpretacji ich działań, niepożądane połączenia można zerwać lokalizując sferę w psychice do której przyczepiły się astralno-mentalne łącza i skupiając na nich Uwagę z intencją odbicia lub zamknięcia połączenia, co działa trochę tak jak ściśnięcie skóry do której przyssał się komar. Faktycznie techniki medytacyjne poprawnie stosowane funkcjonują jak szkło powiększające skupiające promienie słońca, budząc z dystansu wzorce czy engramy po to, by ukierunkować lub rozładować ich energie. Od momentu transformacji wzorzec mentalny, engram staje się zapisem funkcjonowania czakry, do jakiej został przyciągnięty. Myśli i emocje skupiają się bowiem wokół konkretnych czakramów do których archetypowo pasują, tworząc ich aurę, co jest przedmiotem głębszych studiów medytacyjnych jogi i tantry. Przynosi to głębsze uświadomienie sfery ludzkiej istoty, która jest tematem medytacji. Kiedy mówi się o zabrudzonych czakramach to obserwatorzy mają na myśli zwykle wzorce myślo-emocji nagromadzone z powodu własnych ciemnych przeżyć i doświadczeń. Eksperymenty z narkotykami brudzą czakramy powodując poważne zakłócenia w ich pracy, podobnie jak pijaństwo czy nikotynizm.

    Pełne opanowanie przynajmniej jednej techniki prowadzi do zjednoczenia rozdzielonych sfer ludzkiej istoty i otworzenie się na nadświadomą Jaźń, czyli boską Duszę. Wtedy możliwe jest ostatecznie przekroczenie techniki medytacyjnej i zjednoczenie medytacji z życiem i istnieniem. Jest to wejście w nieuwarunkowany stan medytacji, którego konsekwencją jest pogłębienie i poszerzenie techniki medytacyjnej o jej wyższe, ponadmentalne wymiary – nigdy zaś jej porzucenie, co jest jedynie demonicznym błędem. Ten stan oczywiście nie polega na zamknięciu się na technikę medytacyjną, jest raczej przekroczeniem elementarza technik podstawowych, umożliwiającym bezwysiłkowe, synkretyczne używanie ich we właściwej, ale nie w dowolnej kombinacji, tak w codziennym życiu jak i w chwilach wyciszenia czy ekstazy światła, Samadhi [Samaadhi]. Porzucenie kontroli pozwala na obserwację funkcjonowania niższej jaźni, ego, podświadomości, która nauczona technik działa według wyznaczonej jej przez świadomość intencji.

    Medytacja wewnętrznego uśmiechu

    Jest to praktyka otwierająca wszelkie inne działania energetyczne, jako że budzi, zasila i rozluźnia umysł podświadomy, jednoczy Pranę (Qi) i Uwagę w rozluźnionej, pełnej pozytywnych emocji świadomości. Rozpocząć ją można oczywiście po zrelaksowaniu się, szczególnie zrzuceniu spięć z karku, otworzeniu klatki piersiowej, rozszerzeniu przestrzeni międzyżebrowych, rozluźnieniu szyi. Psychicznie warto się zdystansować do wszelkich trosk, napięć międzyludzkich, konfliktów czy zazdrości. Wyobraź sobie kogoś lub coś pięknego, poruszającego Ciebie estetycznie, duchowo. Znajdź w swojej wyobraźni lub otoczeniu to co sprawia Ci radość, to co cię cieszy. Skup się na tej radości, poczuj skąd ta radość u Ciebie płynie. Skieruj swą Uwagę i uśmiech na pępek, poczuj radość w swoim pępku, promieniującą na całe ciało. Możesz poprowadzić swój wewnętrzny uśmiech przez wszystkie swoje organy wewnętrzne, gruczoły, czakry i meridiany. Niech ciało odwzajemni Ci się uśmiechem. Razem z uśmiechem i Skupioną Uwagą (Satkara/m) spontanicznie popłynie Prana/h (Qi), zestrojona z Boską Wolą. Warto złączyć tę medytację z pozytywnymi afirmacjami, wizualizacją sukcesów, koncentracją na pozytywach. Warto uświadamiać sobie stan radości serca i duszy wyobrażając sobie uśmiechnięte serce w środku swej klatki piersiowej, uśmiechniętą małą i świetlistą postać duszy/jaźni mieszkającą w duchowych przestrzeniach serca, która niejako przypomina pełnego radości aniołka czy anieliczkę!

    Medytacja równoważenia

    Świadoma percepcja Nieba i Ziemi (Dyaus i Prithivi) ma wartość bardzo silnie inicjującą. Najsilniejsze ich percepcje płyną odpowiednio z czakr Sahasrara (Korona) i Muladhara (Podstawa). Medytację warto rozpocząć od czakry Ajna (Trzecie Oko), co wytwarza konieczną przestrzeń w czakrze Sahasrara i pozwala na niej lepiej zakotwiczyć Uwagę. Po wchłonięciu potencjału niebiańskiej Prana/h, Qi [Czi]  należy również poprzez Ajna nawiązać kontakt z Ziemią i przesłać z miłością do jej centrum Prana/h, Qi która jest nadmiarowa w rejonie głowy. Matka Ziemia zawsze odpowiada przesłaniem swojej Prana/h, Qi o takim samym charakterze jaki miał przesłany jej potencjał – tutaj wyznaczony przez pozytywne wibracje miłości. W ten sposób zharmonizowaną Prana/h, Qi [Czi],  należy wchłonąć przez Muladharę, skąd łatwo ją przesłać do pępka i zgromadzić w Svayambhu-Linga, zbiorniku Hara w dole brzucha. Koncentracja w obszarze brzucha i pępka, na tak zwanym z japońskiego Zen Hara zawsze ostatecznie balansuje potencjały energetyczne w ciele człowieka, jak również zamyka nadmiernie otwarte ośrodki psychicznej percepcji, chroniąc przed energetycznymi manipulacjami ekspertów od złej czarnej magii i satanizmu.

    Medytacja czakramów [Ćakra/mów]

    Każda czakra [ćakra/m] jest specyficznym obiektem do medytacji i wizualizacji. W początkowym okresie praktyki z czakrami korzystnie jest ograniczyć się do jednej konkretnej czakry w ciągu jednej sesji bądź jednego cyklu sesji. Do medytacji na czakry można zastosować podejście Pingala [Yang] – poprzez różnorodną stymulację, „otwieranie” czakr – oraz podejście Ida [Yin] – wyciszanie ich, „zamykanie”. Balans tych podejść jest niezmiernie owocny, przy czym oczywiście najlepiej jest zacząć i kończyć na wyciszaniu, ktore wygasza aktywność wzorców myślowo-emocjonalnych, engramów. Jest to bardzo pomocne szczególnie wtedy, gdy z daną czakrą łączą się silne przeszłe engramy. Skupienie Uwagi na jednym centrum świadomości pomaga w bezpiecznym rozładowaniu chaotycznych energii, po kolei we wszystkich ośrodkach, a szczególnie w ośrodkach powiązanych przez wibracje płatków i archetypów.

    Istotą takiej medytacji jest skupienie Prana/h i Uwagi (Satkara/m) na danej czakrze, poprzez uświadamianie sobie punktu lub punktów akupunktury, jakie jej odpowiadają, wizualizację jej symbolicznej jantry [Yantra/m], śpiewanie mantry bądź uświadamianie sobie przepływu oddechu i Prana/h przez daną czakrę. W miarę praktyki znika wrażenie wysiłku związanego ze skupieniem i staje się ono naturalnym, bezwysiłkowym stanem umysłu. Koncentracja (Dharana) może być twardo ukierunkowana na konkretny punkt, albo rozproszona dla wyczucia sfery energii generowanej przez czakrę. Średnica aury punktów akupunktury zwanych Marma zależy od skupionej na nich Prany i mocy Uwagi. Daje to możliwość diagnozowania obecności engramów bądź określania poziomu koncentracji. Największe Marmas („punkty”, „obszary”) akupresury mają średnicę własnych czterech palców dłoni w ich najszerszym miejscu mierzoną, a najmniejsze z najważniejszych 108 mają srednicę ½ grubości kciuka, co jest powszechnie wiadomym dla specjalistów przedmiotu!

    W medytacji na czakry zazwyczaj używa się afirmacji i mantramów, czyli powtarzanych fraz mających służyć jako pozytywna autosugestia lub wibracja dźwiękowa. Istotą efektywnej afirmacji nie jest jednak sam pozytywny program, ale dotarcie do negatywnych treści płynących z reaktywowanych przez niego wzorców psychicznych, engramów. Wiele energii poświęcono na obudowywanie pierwotnych blokad werbalnym interface’em, jakim jest jogiczne programowanie umysłu, czyli Brahma-ćintana, afirmatywna modlitwa. Afirmacje wykorzystują i rozbudowują podstawowy engram identyfikacji z etykietką jaką nadaje nam otoczenie – nabytym ego mogą zatem być kruchym fundamentem drogi życiowej, szczególnie wtedy, gdy wyłania się spod bagażu społecznie pożądanych identyfikacji ostateczna samoświadomość Jaźni. Dlatego procesy intensywnego afirmowania zwykle poprzedza okres Uwalniania (Vairagya/m) od wszelkich nagromadzonych w danym temacie życiowym negatywności, błędów, nałogów czy nawyków! Treści jakie się pojawiają w świadomości podczas medytacji mogą być ekstatycznie pozytywne jak i katarktycznie negatywne. W obu tych skrajnościach zdrowe jest – szczególnie jeśli cel medytacji jest głębszy – zachowanie dystansu do wszelkich przeżywań doznawanych w czasie medytacyjnych procesów.


    Vipassana

    Rozwój nauki i technologii, transportu i komunikacji, rolnictwa i medycyny zrewolucjonizował życie ludzi na poziomie materialnym. W rzeczywistości ów postęp jest jedynie pozorny – kobiety i mężczyźni naszych czasów żyją w warunkach ogromnego psychicznego i emocjonalnego napięcia, nawet w rozwiniętych i bogatych krajach. Problemy i konflikty narastające na tle rasowych, etnicznych, religijnych i kastowych uprzedzeń dotyczą mieszkańców każdego kraju. Ubóstwo, wojny, broń masowej zagłady, choroby, narkomania, groźba terroryzmu, dewastacja środowiska naturalnego i zanik wartości moralnych stawiają pod znakiem zapytania przyszłość naszej cywilizacji. Wystarczy rzut oka na pierwsze strony gazet, by uświadomić sobie cierpienie i głęboką rozpacz, jakie dotykają mieszkańców naszej planety. Czy istnieje droga wyjścia z tych problemów zdających się nie mieć rozwiązania? Odpowiedź brzmi jednoznacznie: tak. Na całym świecie widoczne są zmiany, jeśli tylko ludzie medytują. Ludzie próbują znaleźć metodę, która przyniesie pokój i harmonię, odbuduje wiarę w siłę ludzkich wartości i stworzy świat oparty na wolności oraz nieskażony jakąkolwiek formą wyzysku: społecznego, religijnego czy ekonomicznego. Tą metodą może być twórcza medytacja Vipassana lub do niej metodycznie podobna technika nauczana przez mistrzów Jogi czy Tantry. Technika medytacji Vipassany jest metodą wiodącą od wszelkiego cierpienia ku wolności. Usuwa pożądanie, niechęć i ignorancję, które są odpowiedzialne za nasze nieszczęście. Praktykujący stopniowo pozbywają się głęboko ukrytych przyczyn cierpienia i zyskawszy równowagę umysłu wychodzą z mroku dawnych napięć w kierunku szczęśliwego, zdrowego i użytecznego życia. Jest wiele relacji potwierdzających ten proces.

    Technika medytacyjna Vipassana jest prostym i praktycznym sposobem na osiągnięcie prawdziwego spokoju umysłu i prowadzenie szczęśliwego, pożytecznego życia. Vipassana znaczy “widzieć rzeczy takimi, jakimi są”; to logiczny proces oczyszczania umysłu poprzez samoobserwację. Od czasu do czasu wszyscy ludzie doświadczają uczucia strachu, niepokoju, frustracji czy dysharmonii. Kiedy cierpimy, nie ograniczamy naszego nieszczęścia do nas samych, lecz przenosimy je na innych. Nie jest to właściwy sposób na życie. Wszyscy dążymy do życia w zgodzie ze sobą i z tymi, którzy nas otaczają, o ile to tylko możliwe. Ludzie są istotami społecznymi – musimy żyć w relacjach z innymi. Jak więc żyć w pokoju, jak pozostawać w wewnętrznej harmonii i zachowywać spokój i harmonię wokół nas? Vipassana to jedna z technik, która umożliwia nam doświadczanie spokoju i harmonii: oczyszcza umysł, uwalnia od cierpienia i głęboko zakorzenionych przyczyn cierpienia. Praktyka prowadzi krok po kroku do najwyższego duchowego celu – całkowitego wyzwolenia od wszystkich mentalnych zanieczyszczeń.

    Tło historyczne

    Vipassana jest jedną z najstarszych indyjskich technik medytacyjnych, a została na nowo reaktywowana 2600 lat temu przez Gautama Buddhę i jest esencją tego, co praktykował i czego nauczał przez 84 lata swego życia. W czasie życia Buddha wielka liczba ludzi w Północnych Indiach wyzwoliła się z więzów cierpienia poprzez praktykę medytacji Vipassana. Po pewnym czasie technika rozpowszechniła się w sąsiednich krajach: Birmie, Sri Lance, Tajlandii i innych, gdzie przyniosła tak samo dobre efekty. Pięć wieków po śmierci Gautama Buddy, szlachetna metoda Vipassany znikła z Indii wraz z buddyzmem. Czystość przekazu została pozornie utracona, choć praktykowana była ciągle w tajemnych bractwach jogi i tantry. Technika w wersji buddyjskiej przetrwała głównie w Birmie i Bhutanie dzięki łańcuchowi oddanych nauczycieli. Z pokolenia na pokolenie przez ponad 2500 lat nauczali oni Vipassany w nieskazitelnie czystej formie. W naszych czasach dzięki mistrzom medytacja Vipassana w postaci uproszczonej wróciła do Indii i ponad 80 innych krajów. Vipassana powróciła do kraju swego pochodzenia, Indii, jako ratunek dla tamtejszych licznych problemów egzystencjonalnych. Mistrzowie żywią przekonanie, że technika Vipassany rozprzestrzeni się z Indii na cały świat niosąc korzyść całej ludzkości. Bezcenny klejnot Vipassany przechowywany w niewielkim kraju Birmie może teraz służyć mieszkańcom wielu miejsc na świecie. Dzisiaj coraz większa liczba ludzi ma możliwość uczyć się tej prostej sztuki życia dającej trwały spokój i szczęście. Oczywiście dla bardziej zaawansowanych należy polecić głębsze rozwinięcia tej początkowej metody dawane przez mistrzów starej tradycji jogi czy tantry!

    Praktyka Vipassana

    Aby nauczyć się podstaw uproszczonej Vipassany, należy wziąć udział w 10-dniowym stacjonarnym kursie prowadzonym przez wykwalifikowanego nauczyciela. Kursy odbywają się w ośrodkach Vipassany oraz w innych miejscach. Podczas kursu uczniowie pozostają na jego terenie i nie kontaktują się ze światem zewnętrznym. Powstrzymują się od czytania i pisania, praktyk religijnych i innych aktywności zwyczajowych. Stosują się do wymagającego rozkładu dnia zawierającego około 10 godzin siedzącej medytacji. Uczniowie są zobowiązani do zachowania milczenia i nie porozumiewają się z innymi studentami, aczkolwiek mogą rozmawiać o sprawach dotyczących medytacji z nauczycielem oraz o kwestiach natury organizacyjnej z kierownictwem kursu. Naukę techniki można podzielić na trzy etapy. Na początku studenci praktykują powstrzymanie się od jakichkolwiek zachowań krzywdzących inne istoty. Podejmują się przestrzegać pięciu moralnych wskazań. Wstrzymują się od: zabijania, kradzenia, kłamania, niewłaściwych zachowań seksualnych i używania środków odurzających. Przestrzeganie tych zasad pozwala na wyciszenie umysłu w takim stopniu, by mógł on sprostać czekającemu go zadaniu. Następnie przez pierwsze trzy i pół dnia kursu studenci praktykują medytację Anapana koncentrując uwagę na oddechu. Praktyka ta pozwala rozwinąć kontrolę nad umysłem.

    Dwa pierwsze kroki: właściwego postępowania w życiu i rozwinięcia kontroli nad umysłem są niezbędne i korzystne, jednakże niekompletne bez podjęcia trzeciego kroku: oczyszczania umysłu z zalegających w nim nieczystości. Trzeci etap tej medytacji realizowany przez ostatnie sześć i pół dnia jest właściwą praktyką Vipassana: uczeń z klarownością wewnętrznego doświadczenia poznaje swoją fizyczną i psychiczną strukturę osobowości. Kilka razy dziennie studenci otrzymują odpowiednie instrukcje medytacyjne, a kolejne etapy pracy omawiane są przez Nauczyciela Dharmy (Acharya) podczas wieczornych wykładów i prezentacji z taśm video. Przez pierwsze dziewięć dni kursu obowiązuje całkowite milczenie. Dziesiątego dnia studenci mogą rozmawiać i powoli powracają do kontaktów ze światem zewnętrznym, zaś kurs kończy się rankiem 11 dnia praktyki. Odosobnienie zamyka się praktyką Maitri-Bhavana – pełna miłości dobroć lub życzliwość dla wszystkich. Jest to technika medytacyjna, która pozwala na podzielenie się owocami praktyki ze wszystkimi istotami. Wszystkie kursy na całym świecie finansowane są wyłącznie z dobrowolnie ofiarowywanych dotacji, nie ma opłat za uczestnictwo. Koszty kursów pokrywane są całkowicie z dotacji starszych uczniów, czyli takich osób, które ukończyły przynajmniej jeden kurs tej metody medytacji. Pragnąc podzielić się korzyściami, jakie sami odnieśli, ofiarowują dotację umożliwiając innym wzięcie udziału w kursie i nauczenie się czym jest medytacja. Nauczyciel ani nauczyciele-asystenci nie otrzymują wynagrodzenia, gdyż są wolontariuszami. Zarówno oni jak i obsługa kursów pracują jako wolontariusze, gdyż zgodnie z najczystszą tradycją buddyjską nauczanie Vipassany przekazywane jest za darmo, bez jakichkolwiek opłat – wspierane jest wyłącznie przez dotacje płynące ze szczerego uczucia wdzięczności i chęci dzielenia się z innymi.

    Współczesna Vipassana wywodzi się z tradycji buddyjskiej lecz może być akceptowana i praktykowana przez ludzi różnych wyznań. Gautama Buddha nauczał Dharmy – drogi, prawdy, ścieżki. Swoich uczniów nie nazywał “buddystami”, określał ich mianem “Dharmini” czyli tymi, którzy podążają ścieżką prawdy. Technika zakłada, że wszystkich ludzi dotyczą te same problemy, a proponowana przez nią metoda ich rozwiązywania tych jest pragmatyczna, naukowa i może być stosowana przez wszystkich ludzi. Kursy Vipassana Dhyana/m są dostępne dla każdego, kto szczerze pragnie nauczyć się techniki – niezależnie od rasy, pochodzenia społecznego, wiary czy narodowości. Chrześcijanie, hinduiści, muzułmanie, buddyści, żydzi oraz wyznawcy innych religii z powodzeniem praktykują medytacje Vipassany. Cierpienie jest udziałem wszystkich, a zatem uniwersalne problemy wymagają uniwersalnych rozwiązań. Na przykład: gdy doświadczamy uczucia złości, nasza złość nie jest chrześcijańską złością czy buddyjską złością, chińską złością czy polską złością. Podobnie miłość i współczucie nie przynależą do żadnego miejsca, społeczności czy wiary – są to uniwersalne ludzkie wartości zależne od stanu umysłu. Ludzie o różnych poglądach praktykujący Vipassanę doświadczają pozytywnej przemiany w medytacji, a nacja polek i polaków powinna szczególnie wyzbywać się zaborczości i zawiści oraz zazdrości, gdyż emocje te szczególnie demonicznie kalają cały naród od wielu pokoleń!


    Medytacja Transmisyjna i Trójkąty

    Medytacja Transmisyjna znana lepiej jako laja joga dhjana jest specjalistyczną formą grupowej medytacji w której uczestnicy oferują siebie swoje ośrodki energetyczne, czyli czakramy [ćakram/y] jako instrumenty do obniżania potencjału i transformowania duchowych energii pochodzących od Duchowej Hierarchii Mistrzów – Guru/h którzy są starszymi braćmi rasy ludzkiej, nadzorujący i przewodzący naszej ewolucji. W ten sposób zaopatrują oni naszą planetę w energie, które przekształcają nasz świat i które są bardziej dostępne i pożyteczne dla ludzkości i dla innych królestw w naturze. Według ezoteryków i międzynarodowego mistrzów Medytacja Transmisyjna (MT) jest najważniejszą pracą, którą wszelkie grupy duchowe mogą dzisiaj z łatwością wykonywać. Nie jest ona przeciwstawna żadnej innej formie medytacji, którą być może praktykujesz. W rzeczywistości wzmocni ona wszelką twoją medytację oraz inną działalność i służbę. Trzeba pamiętać, że grupa transmisyjna nie jest koniecznie miejscem, gdzie należy szukać indywidualnych porad, przesłań channelingowych, kontaktu z planami astralnymi, a wręcz przeciwnie powinno się channelingu unikać. Jest to po prostu oddawanie siebie w służbę Najwyższemu Bogu dla dobra świata ludzkości i planety. Jednak ubocznym działaniem tego bezinteresownego czynu jest przyspieszony rozwój duchowy uczestników MT. To co można osiągnąć w ciągu dwudziestu lat osobistej medytacji, dokonać można w ciągu jednego roku stałej i prawidłowej pracy transmisyjnej pod opieką dobrego mistrza, guru/h.

    Kiedy energie wschodzącego Wodnika zaczynają pobudzać nasze umysły i serca, i kiedy zaczynamy kontaktować się z naszym wyższym aspektem, czyli z duszą, z aatmanem, odczuwamy nowy i trudny do określenia impuls. Kiedy ten impuls wzrasta nieodzownie prowadzi on nas do kontaktu z ludźmi i z sytuacjami, w których można go wykorzystać. Impuls ten, powstający na poziomie duszy, nazywa sie służbą, sevą. Jest ona jedną z tych wielkich nauk, które rozwiną sie w czasie Nowej Ery Wodnika trwającej ponad 2 tysiące lat. Służba Nowej Ery, czyli Medytacja Transmisyjna jest najmocniejsza, kiedy jest pełniona w grupie. Jest to znany fakt, grupa może przesłać o wiele więcej energii aniżeli osoba medytująca pojedynczo. Medytacja Transmisyjna oferuje jedyną w swoim rodzaju możliwość służenia ludzkości poprzez współpracę z innymi ludźmi w twoim miejscu zamieszkania czy okolicy. Rozpoczyna się i zakańcza intonowaniem synchronizacyjnej sylaby OM (AUM), który to dźwięk jak i znak służy połączeniu i pojednaniu na poziomie duchowym, na poziomie duszy, wyższej jaźni! Wszyscy siedzą w kręgu lub w kilku kręgach i skupiają Moc Światła Duszy rozsyłając słoneczne promienie ze swych umysłów do wszystkich potrzebujących do całej ludzkości i stworzeń! Grupa MT nazywana jest ezoterycznym Kręgiem Światła oczyszczającym planetę, gdyż boskie Światło rozpuszcza i usuwa wszelkie zło, jeśli jest odpowiednio skupione i skierowane z pomocą Modlitwy Pokoju czy Mantry!

    Medytacja jest, w zależności od rodzaju, mniej lub bardziej naukową metodą nawiązania kontaktu ze swoją boską duszą i w efekcie zjednoczeniem z nią. Taki jest właściwy cel każdej autentycznej i poważnie praktykowanej medytacji. W odróżnieniu od wielu innych rodzajów ćwiczeń, Medytacja Transmisyjna przyciąga tylko takich ludzi, których pragnieniem jest służyć bezinteresownie dla wspólnego dobra całej ludzkości. Pragnienie służby innym staje się zauważalne dopiero wtedy, kiedy wytworzy sie w pewnej mierze kontakt z boską duszą, z wyższą jaźnią ludzkości i stworzeń. Dzieje się tak, ponieważ to boska dusza chce służyć innym. Twoje ciało fizyczne, które wszyscy widzimy jest na tym planie nośnikiem duszy, wyższej jaźni, puruszy. Ale w istocie jesteśmy duszą, inteligentną duchową istotą na wyższych planach. Celem medytacji jest zestrojenie fizycznego mózgu i osobowości na planie fizycznym z duszą, z aatmanem czy puruszą tak, żeby stopniowo mogło nastąpić nasycenie tego nośnika osobowości energią i właściwościami duszy. Im wyższy stopień duchowego rozwoju tym większa jedność w pracy grupowej, tym większe doświadczenie unifikacji z innymi, głębia jogi!

    Mistrzowie Mądrości dysponują ogromnymi energiami duchowymi, a medytacja, Dhyana w swym znaczeniu istotnym, esencjonalnym oznacza „Przepływanie Światła”. Większa część niewidzialnej pracy Mistrzów Mądrości, Guru/h, polega na rozprowadzaniu świetlistych energii po świecie oraz w przyrodzie. Celem mistrzów mądrości jest spełnienie Planu ewolucyjnego przewidzianego dla naszej planety Ziemi. Wiele z tych światłych energii jest pochodzenia kosmicznego i gdyby były kierowane bezpośrednio na Ziemie, odbijałyby się od ludzi, ponieważ ich częstotliwość jest zbyt wysoka. Grupy Medytacji Transmisyjnej służą jako stacje pośrednie, służą jako transformatory dla kosmicznych prądów. Mistrzowie wysyłają energie duchowe poprzez czakramy [ćakram/y] uczestników grupy. W ten sposob energie te są automatycznie transformowane i dzięki temu stają się dostępne i bardziej użyteczne ludzkości. Następnie mistrzowie kierują je w te miejsca na Ziemi, gdzie są najbardziej potrzebne. Powstanie każdej grupy medytacyjnej, grupy Transmisji Światła jest wielkim błogosławieństwem i wsparciem tak dla całej okolicy jak i dla całej planety, stąd zachęta Oświeconych Mistrzów, Guru/h, aby tworzyć jak najwięcej Grup Medytacji Transmisyjnej (GMT), a także jak najczęściej uczestniczyć w esencjonalnej, anielskiej czy jak kto woli boskiej pracy jaką jest Dhyana, Medytacja Światła!

    Medytacja Trójkątów

    W przypadku kiedy formowanie grupy laja joga/h lub przyłączenie sie do grupy transmisyjnej na planie fizycznym nie jest możliwe, stworzenie trójkąta medytacyjnego z dwoma innymi osobami daje możliwość brania udziału w tej formie służby laja joga/h, choć nie jest to już taki sam poziom duchowej mocy. Trójkąt jest grupą trzech osób, które łączą się w myślach na kilkadziesiąt minut twórczej medytacji laja joga/h. Nie muszą one mieszkać w tej samej okolicy, i nie jest konieczne synchronizowanie godziny do wykonania tej pracy, chociaż jeden czas pracy jest wysoce pomocny. Ponieważ więzi trójkąta zbudowane zostaną z substancji mentalnej, mogą być ożywione nawet wtedy kiedy tylko jeden z uczestników wykonuje tę pracę. Medytacja jako praca w trójkącie jest prosta, łatwa i bardzo twórcza. Mentalnie połącz się z pozostałymi uczestnikami. Wtedy powiedz na głos 3 lub 7 razy Om (Aum), i jeśli to możliwe Wielką Inwokację. Zobacz swój Trójkąt połączony ze wszystkimi innymi Trójkątami i z Grupami Transmisyjnymi i medytacyjnymi na Ziemi. Zobacz jak to białe światło krąży w tej sieci punktów ogniskowych i rozprzestrzenia sie aby otoczyć świat, pomagając w ten sposób strumieniem Światła i Miłości objąć całą ludzkość.

    Poprzez zastosowanie metody Trójkątów jest wytwarzana i pielęgnowana sieć światła i dobrej woli pokrywająca całą planetę. Sieć ta dostarcza niezbędnych splecionych włókien oświetlonej mentalnej substancji, przez które przepłynąć może duchowa energia. Praca w trójkątach jest drogocenna służbą dla ludzkości oraz przyrody i może być wykonywana razem z Medytacją Transmisyjną znaną lepiej jako uproszczona Laja Joga. Anioły Boga, Deva/s każdego dnia o świcie i o zmierzchu posyłają duchowe, Boskie Światło dla wszystkich, którzy są zdolni odbierać boską oświecającą energię duchową i transmitować ją dla innych, co oznacza Dhyana/m, właściwy proces medytowania w najistotniejszym sensie słowa medytacja! Wszelkie ćwiczenia medytacyjne są w istocie przygotowaniem do podjęcia anielskiej, duchowej służby Przekazywania Światła, ale jest to praca, która tak naprawdę wymaga wysoce oczyszczonego i wysubtelnionego umysłu, bliskiego Oświecenia! Ci, którzy są Oświeceni wypełniają Dhyana/m każdego dnia o właściwych porach przez całe swoje życie i nie chwalą się tą służebną, boską pracą dla ludzkości i wszystkich stworzeń planety!

    Mistrz Djhwal Khul na temat medytacji i służby Światła

    „Uczniowie i wtajemniczeni uczą się poprzez medytację techniki za pomocą ktorej rozum Boga, uniwersalny rozum, czyli proces myślenia planetarnego logosu, może być zanotowany i zarejestrowany. Musicie nauczyć się dawać szerszą konotację słowu „medytacja“ niż dawaliście mu do tej pory. Medytacja, Dhyana, oznacza bycie otwartym na impresję duchową, a więc na współpracę z Hierarchią Mistrzów.“

    „Metoda pracy Duchowej Hierarchii jest impresją umysłów swoich uczniów, pracą w której Mistrz [Guru/h] jest nadajnikiem, a uczeń jest odbiorcą impresji i energii“

    „Potrzeba dzisiejszego świata nigdy nie była tak wielka, ani odpowiedzialność spoczywająca na tych którzy kroczą po ścieżce uczniów równie głęboka, prawdziwa i pilna… My potrzebujemy tych, którzy poszukują bliskiego kontaktu ze swoimi duszami i z nami, którzy usiłują dzisiaj przewodzić rasie ludzkiej.“

    „W tym dniu nagłej potrzeby i rozwijającej się sposobności niech wszyscy uczniowie podejmą swoją decyzję zaofiarowania tego wszystkiego co posiadają, aby pomóc ludzkości… Nadeszła ważna godzina i wzywam was wszystkich, którym staram sie pomóc, abyście przyłączyli się do wytężonego wysiłku wielkich mistrzów mądrości. Oni pracują dzień i noc usiłując ulżyć ludzkości. Oferuję wam sposobność i mówię wam że jesteście potrzebni – nawet ci najmniejsi pomiędzy wami. Zapewniam was, że grupy uczniów, pracujących zgodnie i z głęboką i niezałamującą się wzajemną miłością dla siebie, mogą osiągnąć znaczące wyniki.“

    Wiele błogosławieństw dla wszystkich,
    którzy przyłączają do tej wielkiej pracy Oświecania planety!

    Mohan Ryszard Matuszewski
    Himavanti Sampradaya

  • Lewiatan – Zły Duch Apasmara!

    Lewiatan – Zły Duch Apasmara!

    (1) Wielu nawiedzonych ludzi twierdzi, że ma „spontaniczny”, „naturalny” kontakt z Bogiem, ale w rzeczywistości nie chcą ani wykonywać Woli Bożej ani nawet słyszeć o obowiązkach wobec Boga czy Prawie Bożym. Znaczna część takich samorodków rzekomej boskości pielęgnuje awersję i krytykanctwo wobec treści i zasad objawionych świętych pism, chociaż ich nawet nie czytało! Wszyscy oni wchodząc na autentyczną Duchową Ścieżkę ku Bogu Niebios mają wrażenie „urwania kontaktu”, „utraty naturalnej więzi ze swoim bogiem” i tym podobne doświadczenia, które są oznaką egzorcyzmu uzdatniającego do rozwoju duchowego. Ludzi najbardziej zaawansowanych w Drogę, oddanych i pełniących Wolę Boga, poświęcających się dla Rozkazu Boga odbierają źle, wręcz wymiotnie i często złośliwie krytykują czy komentują. Omamienie przez demoniczne istoty, które udają Boga lub Anioła i cwanie pozorują wyższą Boską Siłę jest jednym z najczęściej spotykanych rodzajów subtelnego acz mocnego opętania przez złego ducha zwodzącego, opętania wielce szkodliwego bo rujnującego całą duchową drogę człowieka. Często w roli siły zwodzącej występuje LEVI’ATHAN w spolszczeniu pisany jako LEWIATAN, zły duch wodny!

    (2) W rzeczywistości wszyscy ci „naturalni samoistnie nieświadomie” rzekomo w „bogu” są w duchu LEVI’ATHAN-a, który daje pewną siłę i moc niby „duchową” pozwalając na bardzo radosne igraszki, swobodę, spontaniczność, ale odcinając od tego co Najistotniejsze, od Guru, Dharmy i Sanghi, od Czystej Więzi z Bogiem Niebios i od pełnienia Świętej Woli Bożej. Awersja do zaangażowanych Ludzi Drogi, odrzucanie potrzeby Guru/h, negowanie Prawa Bożego, ustawiczne ignorowanie Woli Bożej, to subtelne zjawisko, a faktycznie opętani, we władzy Levi’athana dokładnie do takowych należą. Cechuje ich charakterystyczna, ponadprzeciętna intuicja praktyczna, jednakże nie mają żadnej Intuicji w wypełnianiu Woli Bożej, stosowania Prawa Bożego, wypełniania Obowiązków wobec Boga. Zwykle osoby owładnięte duchem Levi’athana mają bardzo poważne problemy z wykonywaniem praktyk duchowych dawanych jako Lekcje w Inicjacyjnej Szkole Ducha Bożego! Praktykują od przypadku do przypadku, zrywami i porzucają praktykę, gdy jej Moc zaczyna zrywać przywiązania do 'Demona Wód i Morza’ bo tak się poetycko go nazywa, a wyczyszcza z tego iluzorycznego złudzenia „spontanicznej boskości”. Podobnie wygląda twórczość artystyczna demonicznie opętanych osób, które uważają się za wielkich i wyjątkowych twórców, a w swych dołkach i depresjach nie mogących się zmobilizować do tworzenia albo niszczących lub ukrywających wszystko to co ma jakąś duchową wartość. Lewiatan opętuje bowiem nie tylko tych, którzy myślą o duchowej ścieżce czy religijności, ale wszystkich, którzy są odbiorczy dla niewidzialnych źródeł natchnienia czy inspiracji. Malarstwo pochodzące od inspiracji Lewiatana jak i innych demonów jest zwykle w tonacjach buro-szarych, sinawych, brunatnych, ciemno-czarnych, a każdy czysty kolor tęczowy jest przybrudzony.

    (3) Ludzi w owładnięciu Lēvi’athana czy Bē’hemotha (w spolszczeniu Behemota), to każdy Guru/h, Człowiek/Anioł Posłany przez Boga Nieba rozpoznaje łatwo i odróżnia, a także współczuje jak ciągle tacy opętańcy produkują wątpliwości przeciw Bogu, Ścieżce i Guru/h czy Sandze (Tirtha), bo w istocie są to napady energii Levi’athana, służące zatrzymaniu osoby w zwodniczej mocy złego demona, która trochę pomaga praktycznie, ale całkowicie odcina od Boga i Duchowej Hierarchii Mistrzów i bardzo często służy przeciwdziałaniu Woli Bożej. Lavi’athan i jego morskie, wodne tak zwane smoki głębiny doprowadzają ludzi ostatecznie do izolacji od wszelkich Wspólnot Duchowych, od Guru/h (Mistrza Przewodnika) i do zdziczenia pod pozorem tak zwanej naturalności! Zabawne to  opętanie i żałosne zarazem, nieprawdaż? A że Levi’athan pojawia się jako trójgłowy lub dziewięciogłowy smok, wąż wodny, wężownik to łatwo oszukuje i udaje  przewodnika prowadzącego Ścieżką Duchową, Drogą Bożą, potrafiąc się nawet podszyć pod rzekomo telepatyczny odbiór myśli czy poleceń od fizycznie żyjącego Mistrza Duchowego, na co się pomyleni bez konsultacji z takim Mistrzem ochoczo powołują. Demon czerpie przy tym energię ze swej ofiary tak oszukiwanej pozbawiając ją siły i ochoty do robienia wymaganych przez Guru/h praktyk duchowych! Z czasem jako cecha charakterystyczna widoczny jest rozdźwięk pomiędzy nauką głoszoną przez Mistrza Duchowego, a opiniami wygłaszanymi poufnie czy prywatnie przez zwiedzioną i opętaną osobę, która swych rzekomo telepatycznych odbiorów nie konsultuje z Mistrzem w werbalny sposób! Osoba zwiedziona przez opętanie Lewiatana często powołuje się na autorytet żyjącego Mistrza dla poparcia swoich błędnych i pomylonych teorii i wygłaszanych przekazów, a także wmawia nowicjuszom, że ich duchowo prowadzi bo jest jednym z Mistrzem, a w rzeczywistości nie skierowuje koncentracji uczniów na Mistrza tylko na siebie, zatrzymując ich duchowy rozwój i zaślepiając energią Lewiatana! Zwłoki dusz, które opętuje Lewiatan stają się jego i jego legionów pokarmem, tak, że przez kontakt ze zwłokami czy grobem opętańców można narobić sobie kłopotów typu próby opętania przez te złe duchy! Podobnie działa demon znany jako Lechery, który żeruje na energii seksualnej pomylonych osób, które wikłają się w marzenia aby zostać żoną czy mężem jakiegoś wielkiego Mistrza czy Mistrzyni Duchowej lub rozwijają fantazję o ślubie czy posiadaniu potomstwa z jakimś wielkim Mistrzem, czyli Guru/h! Demon najpierw zasila skłonność do seksualnych fantazji ze Świętą Osobą aż do stanu obsesji czy seksualnego obłędu, a potem przejmuje kontrolę nad umysłem tak chorej z pożądania osoby, aby w końcu doprowadzić zwiedzioną przez niezaspokojone chorobliwe pożądanie i seksualne marzenia i sny do porzucenia Boskiego Guru/h i Wspólnoty Inicjowanych! Obłęd seksualnego pożądania Guru/h może być tak silny, że osoba opętana przez zwodnicze legiony demona Lecherego zacznie z całą nienawiścią i złośliwością zwalczać swego dotychczasowego Mistrza Duchowego i całą jego Bracką Wspólnotę!

    (4) Duch Levi’athana wspiera podziały, rozłamy i opozycje w strukturach duchowych organizacji i lubi je rozbijać wewnętrznie, szczególnie poprzez ataki na głównych mistrzów czy nauczycieli duchowych boskiej linii przekazu! Levi’athan jest władcą ludzi dumnych z siebie, pysznych swoją rzekomą wspaniałością, zarozumiałych i powoduje nadęcie dumą, butą czy arogancją. Levi’athan rządzi tymi, którzy zanim coś poznają już mają wątpliwości i wiedzą lepiej, tych, którzy już wszystko „poznali”, „przerobili”, tych, którzy mają siebie samych za przewodnika, mówiąc, że im żaden Guru/h nie jest potrzebny by ich prowadził Drogą Duchową, uznając sami siebie za „większych”, mądrzejszych, choć w rzeczywistości są zaledwie przemądrzali. Typowe wypowiedzi opętanych przez Levi’athana to: „Ja już nie potrzebuję żadnego Mistrza ani Guru, sam/a dla siebie jestem Mistrzem (Guru)”, „Wyrosłem(łam) już ze wszystkich mistrzów i jestem ponad to”, „Ja już czuję, że jestem bardziej oświecony(-ona) niż mój Mistrz”, „Zrozumiałem(-am), że nie potrzebuję już żadnego Guru ani Mistrza”, „Ja wiem, co jest dla mnie najlepsze”, „Słucham tylko głosu w swoim sercu i nikogo innego”, „Znalazłem już mistrza w sobie i nie potrzebuję nikogo”, „Mistrz jest potrzebny na pewnym etapie, a potem trzeba się odłączyć”. No to życzymy opętanym i zwiedzionym przez takowych wodnych smoków z legionu Lewiatana błogiej refleksji i polecamy duchowe praktyki, praktyki, praktyki, jednoczenie się z Guru/h, Dharmą i Sanghą, czyli z Bogiem Nieba w Trójklejnocie! W rzeczywistości Oświecenie i Wyzwolenie (Kaivalya) to połączenie z Niebiosami, Bogiem i wszystkimi Oświeconymi Istotami, zatem nie ma żadnej możliwości odłączania się od Mistrza czy Guru/h, gdyż takie odłączanie od Guru/h i porzucanie Ścieżki pokazuje kierunek dokładnie przeciwny do wyzwalającego i oświecającego postępu duchowego!

    (5) W wedyjskiej, buddyjskiej, hinduskiej czy ogólnie orientalnej tradycji mistyczno-religijnej znamy tego demona jako APASMĀRA-PURUSHA-ASURA. APASMĀRA – to „Wodny Demon” od APA – Woda i MĀRA oznaczającego Zjawę, Demona, Iluzję, Majaki i Złudzenia. PURUSHA to dusza lub duchowa jaźń, wewnętrzna istota. APASMĀRAPURUSHA to nazwa pokazująca istotę wodną, astralną, dającą złudzenie bycia duszą czy jaźnią, istotą wewnętrzną. Właśnie tak zwodniczo działa demon Lewiatan, która to idea demona znana jest w wielu tradycjach mistycznych, duchowych i religijnych, stąd może być uznana za uniwersalną. Apasmāra to demon iluzji wodnej działający przez żywioł wodny organizmu i poprzez świat astralny czy jego wodne emocje, doznania i przeżycia. Apasmāra powoduje rozpływanie świadomości, rozmycie świadomości siebie i duszy; powoduje utopienie i oszukanie duszy (Purusha) w iluzjach, złudzeniach, omamach, fantazjach i różnych błędnych sądach opartych na rzekomo „własnych” odczuciach, przeżyciach czy emocjach. Demon (Asura) Apasmāra odwleka i opóźnia działanie, czyny, powoduje notoryczne spóźnialstwo, a także wodolejstwo, bredzenie, spowalnianie toku wypowiedzi i zwolnienie czynnościowe; uwodzi w snach i wizjach powodując odpadnięcie dusz ludzi od Guru i Sanghi. Apasmâra czyli Lewiatan powoduje nadawanie naukom pism świętych czy wykładom mistrzów zupełnie błędnych i złudnych interpretacji, które w ostateczności przekręcają i wypaczają Sanatana Dharmę, Odwieczną Mądrość i Wiedzę przekazywaną z Mistrza na Ucznia przez tysiąclecia!

    (6) Utraty świadomości, drgawki w czasie medytacji, rzucanie się o obrazie podobnym do epilepsji czy histerii, samozapomnienia powodujące zaniedbanie obowiązków pracy i dyscypliny praktyki, 'wycięcia’ świadomości i utraty kontaktu z rzeczywistością to uwiedzenie i opętanie typowe dla Apasmārāsura! Demon powoduje utratę równowagi, energii i świadomości w postaci nagłej słabości, utraty sił, czy dla odmiany całodobowej nadaktywności! Apasmāra produkuje dużo emocji (odczuć i wrażeń), których końcowym skutkiem bywa oddzielenie osoby od Sanghi (Tirtha) i Guru/h (Mistrza) pod pozorem własnej ścieżki i podobnych iluzji, złudzeń, gdyż Apasmāra świetnie ściemnia Duszę (Purusha) i swoje impulsy wprowadza pod szyldem sumienia, serca, prawdy czy Boga, albo rzekomego poczucia siebie do świadomości zwiedzonej osoby! Z tego powodu wielu nauczycieli duchowych odrzuca tak zwane astralne i emocjonalne przeżycia, doświadczenia i odczucia jako generalnie błoto, bagno i szlam demona. Lewiatan jak Demon Wodny operuje na emocjach i przeżyciach, na astralnych doświadczeniach, ale najbardziej lubi choćby niewielki ślad dumy, pychy, narcyzmu, pokazania własnej wyższości, ksobności,  ekscytowania się sobą, arogancji, wyłączności, poczucia własnej racji czy mocy.

    (7) Demon Apasmārapurushāsura może być pokonany, zdeptany jedynie przez moc i potęgę ŚIVA-NATARĀJA, Króla Tancerzy, a ludzie nie lubiący tak zwanego Tańca Szamańskiego, Wielbienia Boga Rytualnym Tańcem są uwiedzeni przez energie tego demona, wyjątkowo szkodliwego i destrukcyjnego. Kto twierdzi, że słucha się tylko siebie, swoich odczuć, przeżyć, sennych widziadeł, nie konsultuje się z żyjącym Mistrzem-Przewodnikiem, nie poddaje superwizji (nadzorowi) innych nauczycieli i starszych Uczniów Sanghi, ten jest opętany przez demona Apasmāra, który rozbija dyscyplinę Praktyki, uczestnictwa w Czillach (Grupowych Praktykach Duchowych) czy wypełniania poleceń Nauczyciela, Guru/h i Mistrza. Osoby, które chcą „zastąpić swego Mistrza (Guru/h) bo wiedzą lepiej co trzeba uczyć” to typowe obrazki opętanych przez subtelną acz bardzo zwodzącą siłę Lewiatana i spółki! Opętanie kojarzy się ludziom z jakimś straszliwym horrorem, jednak w rzeczywistości najstraszliwsze demoniczne opętania są bardzo subtelne i przyjemne, a ich głównym celem jest zwiedzenie i pomylenie dusz powracających do stanu Oświecenia i Boskości, tak, aby utknęły w jakiejś bocznej i ślepej uliczce zwanej potocznie własną ścieżką! Mâra to typ złego demona iluzji i zwiedzenia atakującego uczniów na drodze do Oświecenia, do Boga, a jego zwodnicze i oszukańcze metody doskonale opisuje tak Buddha jak Zaratuszthra, tak Kriszna jak i Chrystus!

    (8) Apasmāra to Asura (Demon, Zło) powodujące iluzję samorealizacji, oświecenia czy wyzwolenia Boskiej Duszy (Purusha, Aatmana). Osoba dokonująca autoproklamacji, obwieszczająca się bez weryfikacji wielu innych Guru/h, posługująca się astralnymi przewodnikami jest zwykle fałszywym prorokiem, fałszerzem przeznaczenia, czyli biblijnym oszustem/tką, na podobieństwo niewiasty Jezebel! Apasmāra to demon kierujący piekielną, pseudoezoteryczną fałszywą ścieżką zwaną potocznie własną ścieżką, gdzie odrzuca się Mistrzów, Śri Guru/h, unika inicjacyjnej Brackiej Wspólnoty, superwizji i rzetelnej praktyki. Bredzenia, fantazyjne głupoty, nawiedzenia, to robota kierowana przez legiony tego Demona zwiedzenia, iluzji, porzucania Mistrza, odpadania od Guru/h. Co więcej w opętaniu przez demony z legionu złych mocy Lewiatana pochodzą takie rzekomo 'boskie inspiracje’, aby własnego Mistrza (Guru/h) zabić i wejść na jego miejsce, „pomóc  umrzeć bo się Guru/h już dość napracował i namęczył na tym świecie czy wypełnił swoją misję”, namawianie do robienia czarno-magicznych praktyk, aby Mistrz zachorował albo został uwięziony i podobnych bezbożnie czartowskich bredni! Robienie praktyk magicznych na szkodę jakiegokolwiek świętego, mistrza czy guru/h należy do najbardziej ciemnych i podłych dziedzin złej czarnej magii o wyjątkowo złośliwym i bezbożnym charakterze, a osoby które się dopuszczają takich eksperymentów są przez Boskie Prawo skazane na unicestwienie i ich przyszłość z uwagi na zwrot karmiczny jest straszliwa! Moc Boża chroni swoich świętych i posłańców!

    (9) Niechaj ta nauka szybko dotrze do Āćarjów i Uczniów, niechaj jest rozpowszechniana w całej Brackiej Wspólnocie, aby ostrzegać przed oszustami i zwiedzionymi fałszywcami, którzy w zaślepieniu podają się za „bardziej rozwiniętych” od Guru/h czy „oświeconych”! W rzeczywistości, ci którzy osiągają Oświecenie pod kierunkiem Mistrza Duchowego, w dalszym życiu i działalności ściśle współpracują z Mistrzem wykonując pracę Aćarji (Apostoła) swego Guru/h, prowadzą Aśramy w linii przekazu swego Guru/h, kierują Wspólnotą Uczniów po Odejściu Mistrza! Ci, którzy odchodzą od Mistrza, porzucają Guru/h i zakładają swoje własne autorskie szkółki rzekomo duchowe są opętanymi pomyleńcami o nadętym ego, niczym więcej! Jak strawisz to co napisane, to podziel się refleksją, bo to trzeba by całą książkę napisać o „błądzących gwiazdach” pseudo-duchowości, które same robią z siebie rzekomych „oświeconych” „powołanych” „Chrystusów”, „Awatarów” czy „łączników z wyższymi światami” mącąc tym ludziom poszukującym w głowach i odwodząc od autentycznych Mistrzów Duchowych i Świętych!

    Z Błogosławieństwem,
    Mohan Ryszard Matuszewski

  • Jak Życie i Świat Zacząć Zmieniać na Lepsze

    Jak Życie i Świat Zacząć Zmieniać na Lepsze

    Dzień, w którym człowiek zaczyna rozumieć, że powinien pracować z sobą samym i czyni wysiłek wewnętrznej przemiany jest dniem wielkiego czynu. Światło wiedzy i zrozumienia budzi się w człowieku pod wpływem życiowej praktyki, wielu lat głębokich i intensywnych poszukiwań, długiego okresu żarliwego badania, studiowania i twórczego wysiłku. Weda to światło wiedzy i zrozumienia, jakie zapala się w człowieku na skutek rzetelnych i odpowiedzialnych studiów duchowych, wewnętrznych u wszystkich gorliwych badaczy i poszukiwaczy. Kiedy często rozważasz człowiecze istotne pojęcia, takie właśnie jak Weda, prędzej czy później dostąpisz łaski poznania prawdy i mądrości. Ludzie płyną przez życie napędzani swoimi pragnieniami, rodzą się nawet na tym świecie z powodu swoich pragnień i otrzymują to, o czym myślą długo i często, to czego się spodziewają i obawiają, bo każda myśl to w istocie rodzaj napędowego pragnienia. Myśl o Guru, a będziesz blisko Guru, myśl o biedzie, a będziesz biedny i głodny. Świat jest sumą ludzkich pragnień a człowiek, aby zmienić życie i świat na lepsze musi zmienić swoje pragnienia i połączyć się z tymi, którzy myślą i marzą podobnie. Jeśli chcesz rzeczywiście, aby świat zmienił się na lepsze to natychmiast się do tych, którzy mają wizję lepszego świata i pracują nad jej urzeczywistnieniem. Nawet jeden procent ludzi w danym kraju może skutecznie wpływać na bieg wydarzeń, a pięć procent ludzi może skutecznie kierować całym społeczeństwem.

    Zmienianie swego życia i otaczającego świata na lepsze rozpoczyna się zawsze od wewnętrznej przemiany polegającej na ulepszeniu siebie tak, aby człowiek sam był dokładnie tym, czym chciałby, aby byli inni. Jest to początkowa i podstawowa praca polegająca na zmianie paradygmatu myślenia i ukierunkowaniu umysłu, wyobraźni na tworzenie nowych, lepszych warunków życia. Zawsze myśl, że przyciągasz i zdobywasz wszelkie środki i możliwości na realizację zamierzonych celów. Jak najczęściej myśl i mów, że możesz to co chcesz, masz to co pragniesz i że zawsze osiągasz to, co planujesz. Siłę woli i moc możliwości czyń swoją rzeczywistością, aby nie pogrążać się w pragnieniach niemocy, jakie wspólnymi siłami wytwarzają różne społeczne grupy ludności poczynając od rodziny jako podstawowej komórki. Od tego, co i jak myślisz, zależy przyszłość twoja i ludzkości jaka jest z tobą w związku, a jest to rodzina, miasto, kraj, a nawet kontynent. Im większa grupa ludzi zbiera się w jednym miejscu i intensywnie projektuje przyszłość, tym większy jest jej wpływ na losy kraju i społeczeństwa. Siła grupy  energetycznie zjednoczonej wspólną myślą potrafi przełamać nawet wielkie przeszkody i zwyciężyć. Historycznie armia Ardźuna na Polu Kuru była znacznie mniejsza, a siły przeciwnika przeważające w stosunku 11:7, jednak siła wiary i ufności, pomoc Boga w słusznej sprawie pomogła armii Ardźuna zwyciężyć nad złem. Kto zmienił siebie mocą Jogi, jest potężniejszy i jeśli się rzeczywiście postara odniesie zamierzony efekt. 

    Prawdziwa kultura jest udziałem wielkich mędrców, a boska duchowa kultura płynie poprzez wieki i każdy człowiek ma do niej prawo, o ile tylko zechce wziąć. Wiara musi być rozumna, inaczej jest bezwartościowa, a człowiek musi odrzucić chore dogmaty sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem i historycznym faktem. Ludzka praktyka duchowa często rozpoczyna się od rozważań i dociekań o sens, cel i pochodzenie swej istoty, o sens i cel swego własnego jednostkowego życia. Trzy wielkie pytania: skąd pochodzę, kim jestem, dokąd zmierzam od zawsze towarzyszyły ludzkości, jej filozofom, mędrcom, szamanom i duchownym wszystkich kultur, jakie istnieją pod słońcem. Trzy wielkie pytania to badanie przyszłości, teraźniejszości i przyszłości, pytania o to, co było przed urodzeniem i poczęciem, o to kim człowiek naprawdę jest i co będzie się działo po śmierci z ludzką istotą, a kwestie te często są przyczyną egzystencjonalnych kryzysów i załamań życia, twórczych depresji. Samo rozmyślanie kwestii postawionej w jednym z wielkich pytań filozofów może człowiekowi pomóc pogłębić wiedzę o własnej tożsamości i pomóc odkryć subtelne rejony własnej świadomości, poznać samego czy samą siebie. Życie każdą ludzką istotę, prędzej czy później, zmusza do refleksji nad tymi istotnymi kwestiami i do poszukiwania siebie.

    Guru ofiaruje ci swoją pomoc człowiecze, aby twoje życie mogło nabrać głębszego sensu, aby pełnia twego człowieczeństwa mogła się przejawić i rozkwitnąć. Każdy rodzi się na tej planecie z powodu własnych pragnień, przywiązań, wyobrażeń i każdy może odkopać w sobie myśli będące przyczyną tego życia, oczyścić je, rozpuścić lub przemienić, aby uwolnić się od konieczności odradzania. To, co dzieje się w życiu wybitnych mędrców jest często spowodowane reakcją ludzkiej ciemnoty społecznej na twórcze dobro dawane przez artystów, pisarzy, poetów czy wynalazców jako ludzi wiedzy i mądrości. Każdy jest przede wszystkim sam odpowiedzialny za swój los, a jeśli nie nakarmi głodnego i nie przyodzieje nagiego, sam znajdzie się w podobnej sytuacji, tak działa prawo posiewu i zbioru. Człowiek uczy się bezinteresownej służby, dobrego czynu dla wspólnoty rodzinnej, społecznej a w końcu duchowej i dopiero za to zbiera dobry los jako żniwo. Mędrcy narażają się przychodząc jako Guru do ludzkości z Posłaniem od Boga, pomimo, że ludzie Boskich Wysłanników często zabijają, więżą lub torturują, co ma miejsce w każdym stuleciu istnienia ludzkości w każdym kraju. Kto Posłańca Boga, Guru, bierze za zwykłego człowieka, ten jest niezbyt rozgarnięty umysłowo, ale wielu nie chce widzieć z powodu swych złych, bezbożnych i szkodliwych skłonności. W istocie rzeczy, złym jest tylko ten, kto mówi i myśli coś złego o Posłańcu Boga, o Guru, który wypełnia Wolę Bożą na Ziemi. Człowiek, jeśli szczerze pragnie przemiany swojego życia na lepsze, na pewno spotka ludzi, a czasem i Aniołów w ludzkich ciałach, którzy mu pomogą w dokonaniu najbardziej nawet rewolucyjnych zmian w sobie i w swym życiu.

    Ludzkie istoty są świadome swojego życia i z powodu tej świadomości siebie i swego życia każdy człowiek jest odpowiedzialny za kształtowanie swego życia, co jest podstawową nauką duchową dla ludzkiego rodzaju. Wspominanie imienia Boga, skupianie w ciszy, modlitwa czy medytacja, to wszystko konieczne duchowe ćwiczenia i techniki dla samodoskonalenia  i czynienia życia lepszym. Dobrej modlitwy trzeba się nauczyć od dobrego i kompetentnego Nauczyciela, który jest jako Guru, Mistrz dla każdej ludzkiej duszy na Ziemi. Naucz się technik duchowej praktyki i oddawaj się ćwiczeniom Jogi czy Tantry gorliwie, praktykuj z żarliwością, a osiągniesz rezultaty i wszelkie pozytywne przemiany siebie i życia. Wiara jest ciągłym praktykowaniem, a ten kto nie praktykuje modlitw i medytacji, nie ma wiary, jest bezbożny. Każdy ma swoją własną wolę, może uczyć się i rozwijać, a przecież ludzie, którzy ciągle się uczą, studiują i rozwijają żyją generalnie kilkanaście lat dłużej od nieuków. Człowiek jest twórcą własnego losu, a jak posiewa, tak i zbiera, musi zrozumieć prawo karmy, odpłaty i pojąć dokładnie jak ono funkcjonuje. Filozofowie i psycholodzy nie są ludziom w stanie pomóc, o ile nie znają technik i praktyk pogłębiających świadomość i wiodących do wzrostu duchowej kultury, mocy i potęgi.

    Wzajemne zrozumienie jest ważne nie mniej niźli dogłębne zrozumienie samego  czy samej siebie. Zjednoczenie energetyczne, duchowe całej ludzkości jest jednym z podstawowych celów ewolucji człowieczeństwa rasy ludzkiej. Uleczenie z egoizmu, sobkostwa i ksobności jest wielkim zadaniem wszystkich nowoczesnych terapeutycznych szkół osobistego rozwoju, a Sewa, bezogoistyczne działanie dla dobra całego społeczeństwa jest miarą uduchowienia człowieka. Zanim będziesz studiować ukrytą wiedzę tajemną, Khandakam, musisz człowiecze uporządkować i ukierunkować odpowiednio swój umysł, przybliżyć się do jednego z Wysłanników Boga, jacy realnie żyją na Ziemi w twoich czasach, musisz umocnić się w duchowej praktyce, aby nikt i nic nie mogło cię z niej wyrwać. Musisz całkowicie oczyścić umysł ze wszelkich błędnych poglądów uniemożliwiających spełnienie, zrozumienie, oświecenie. Zacznij ludzka istoto praktykę duchową, bo Najwyższa Istota wspiera i ochrania człowieka wprost proporcjonalnie do jego praktyki duchowej i bezegoistycznego wspierania potrzebujących. Bądźcie hojni wspierając duchowe cele Świętych Mistrzów, Guru tej planety, bądźcie  szczodrzy i hojni dla swoich bliskich, pomagajcie uciemiężonym i bezradnym!

    Swami Baba Lalit Mohan G.K.