1.
Nie zdejmuj z głowy Aureoli
Chociaż zbyt mocno w oczy koli;
Wygłaszaj wzniosłe swe zasady
I nie popełniaj żadnej zdrady!
Człowieczeństwo – to brzmi tak butnie
I zawodzi ludzkość okrutnie;
Bo składa człowiek hołd po hołdzie
Władcy, na którego jest żołdzie!
Człek 'Miłość’ do błota głosi
Ale kalosze zawsze nosi;
Pozwala, niech skórę wyłoją
Rzecze jednak: „Byle nie moją”!
Są głowy, które stawią opór
Nawet wtedy, gdy spadnie topór;
Gdy z chorągwi zostanie strzępek
Nie ocaleje własny pępek!
2.
Czy jestem w górze, czy w dole
Zawsze błogosławię swą dolę;
Nie umiem ssać ze wszystkich cycy
Bo obrzydli mi politycy!
Zależy wielce los człowieczy
Od pleców i boskich zapleczy;
Niech nie zarzuca zero zeru
Brak dobrego charakteru!
Wśród potulnych obywateli
Ojczyznę diabli by nam wzięli;
Wściekłość losu na siebie kuszę
Bo zawsze wolę to, co muszę!
Nie zaglądajcie w spraw „Kulisy”
Siedzą tam zawsze świnie, lisy;
Prawa piszemy sobie sami
One już potem rządzą nami!
3.
Niech śmierć wytrzebi nam głuptasów
Którzy drewno noszą do lasów;
Tych, co chwalą głosy baranie
Jeśli im wełny się dostanie!
Złego dziennikarstwa nowina
Fałsz, że Abel zabił Kaina;
Pieska kundelka zapytali
W jakim kolorze obróż stali!
Dziś żurnalistów podłe żarna
Złośliwie mielą dobre ziarna;
Znamy tę mądrość, jak świat światem
Grzbiet dobra źle współżyje z batem!
Nim język puścisz w plotek taniec
Załóż na mordę swą kaganiec;
Wielu dziennikarstwem się stało
Umią mówić prawdę niecałą!
4.
Bardziej potrafi nam popsuć krew
Maleńka pchła niźli wielki lew;
Dziś, jeśli chcesz być całkiem szczery
Musisz mieć wariackie papiery!
Gdy Wojtyły runął piedestał
Człowiek widzi, że nikt tam nie stał;
Straszne te nasze nowe czasy
Więcej w nich fałszu niż kiełbasy!
Modli się człowiek pod figurą
I bez różnicy mu pod którą;
Wszystko to robi dla kariery
Taka „Religia” nowej ery!
Po cóż to wilki wśród baranów
Głoszą nam równość wszystkich stanów;
Przecież do żłobu każdy trafi
Choć nie zna żadnej geografii!
(c) by R.Z.M.